📑 چرا توقیف؟

📑 اگر به حرف و ادعاست!✍ "احمد زیدآبادی" روزنامه‌نگار و تحلیل‌گر سیاسی، در واکنش به ادعای ترامپ، نسبت به #تنگه‌هرمز، نوشت:✍ دونالد ترامپ با انتشار نقشه‌ای تنگهٔ هرمز را بخشی از قلمرو آمریکا اعلام کرده است!✍هر چند بر مجنون حرجی نیست، اما اگر حاکمیت بر سرزمینی با حرف و ادعا به دست می‌آید، دولت ایران نیز در همين لحظه می‌تواند آن بخش از شهر لس‌آنجلس را که به دلیل تمرکز حضور ایرانیان به تهران‌جلس مشهور شده است، به عنوان پایتخت دوم خود در ایالات متحده اعلام کند!━━━━━━ 🟢 ━━━━━━📢با #خبرستان | #دیلی‌تلگرام در ۳ پلتفرم📲 #تلگرام | 💬 #واتساپ | 🗨 #بله ‌bit.ly/3TM9BPybit.ly/4xocIvBbit.ly/4pXQga0【صحت✦دقت✦سرعت】

📱پستِ جدید در #تروث‌سوشال:✍ «هیچ‌گونه مذاکره یا گفت‌وگویی با جمهوری اسلامی ایران در جریان نیست و هیچ مذاکره‌ای نیز برنامه‌ریزی نشده است. ✍محاصره دریایی همچنان به‌طور کامل برقرار و اجرا می‌شود. ✍ #تنگه‌هرمز باز است و رفت‌وآمد در آن به‌صورت عادی ادامه دارد.تمامی مین‌های دریایی یا جمع‌آوری شده‌اند یا خنثی و منفجر شده‌اند. از توجه شما به این موضوع سپاسگزارم!رئیس‌جمهور، دونالد جی. ترامپ»━━━━━━ 🟢 ━━━━━━📢با #خبرستان | #دیلی‌تلگرام در ۳ پلتفرم📲 #تلگرام | 💬 #واتساپ | 🗨 #بله ‌bit.ly/3TM9BPybit.ly/4xocIvBbit.ly/4pXQga0【صحت✦دقت✦سرعت】

📑 علی واعظ: فروپاشی تفاهم‌نامه اسلام‌آباد؛ بازگشت تهران و واشنگتن به بازی باخت-باخت.✍علی واعظ مدیر پروژه ایران و مشاور ارشد رییس گروه بین‌المللی بحران، معتقد است: ●فروپاشی تفاهم‌نامه اسلام‌آباد میان ایران و آمریکا، بار دیگر تهران و واشنگتن را در مسیر تشدید فشارهای نظامی و اقتصادی قرار داده است؛ مسیری که خود این توافق تلاش داشت راهی برای خروج از آن پیدا کند.●دو ماه پس از دستیابی ایران و آمریکا به مهم‌ترین توافق دیپلماتیک خود در بیش از یک دهه، تفاهم‌نامه اسلام‌آباد در زمانی کمتر از مدت لازم برای مذاکره بر سر آن، عملاً فروپاشید.●با این حال، به باور واعظ، همین فروپاشی نشان می‌دهد که چرا آن توافق «بدترین گزینه» نبود و همچنان می‌تواند به‌عنوان «کمترین بد» برای تهران و واشنگتن مطرح باشد.●مبنای اصلی تفاهم‌نامه، اولویت دادن به خاموش کردن سلاح‌ها، کاهش اختلالات اقتصادی، رفع متقابل محاصره‌های دریایی، تعیین سازوکارهایی برای عبور از تنگه هرمز و فراهم کردن کمک‌های اقتصادی از طریق معافیت‌های تحریمی و دسترسی به دارایی‌ها بود.●اما ادعاهای متقابل درباره نقض روح و متن مبهم توافق، روند فروپاشی آن را شتاب بخشید؛ ابتدا با حملات ایران، سپس حملات متقابل آمریکا، لغو معافیت‌ها، اعمال تحریم‌های جدید و بازگرداندن محاصره.در هفته‌های اخیر، تقابل نظامی تلافی‌جویانه جای خود را بیش از پیش به فرسایش اقتصادی داده است. ●برخی کشتی‌ها همچنان از تنگه هرمز عبور می‌کنند، اما قیمت نفت که پس از تفاهم‌نامه کاهش یافته بود، بار دیگر به‌آرامی افزایش یافته و ایران نیز همچنان به هدف قرار دادن کشتی‌ها ادامه می‌دهد.●در همین حال، ایالات متحده، به گفته ا"سکات بسنت"، وزیر خزانه‌داری، قرار است این هفته مجموعه‌ای از اقدامات جدید را رونمایی کند؛ اقداماتی که به گفته او در تاریخ انزوای اقتصادی یک کشور بی‌سابقه خواهد بود و قرار است در کنار محاصره فیزیکی، فشار مالی بر ایران را افزایش دهد.●به این ترتیب، تهران و واشنگتن بار دیگر وارد چرخه‌ای از اختلال اقتصادی متقابل، فشار حداکثری و خطر بازگشت یا تشدید درگیری نظامی شده‌اند؛ دقیقاً همان پویایی «باخت-باخت» که تفاهم‌نامه اسلام‌آباد تلاش داشت راهی برای خروج از آن فراهم کند.●با وجود این، نشانه‌هایی از حیات در جبهه دیپلماسی همچنان دیده می‌شود. تعامل میان مسقط و تهران درباره ترتیبات مربوط به تنگه هرمز، ظاهراً می‌تواند تلاشی برای ایجاد پلی جهت بازگشت به نوعی از چارچوب اولیه تفاهم‌نامه باشد.●اما تحقق چنین مسیری به فراهم شدن مجموعه‌ای از شرایط بستگی دارد؛ در حالی که تهران و واشنگتن همچنان در موضع‌گیری‌های حداکثری قرار دارند و هر یک بر این باورند که ابزارهای نظامی و اقتصادی بیشتری برای اعمال فشار در اختیار دارند.●از نگاه علی واعظ، مسئله اصلی اکنون این است که آیا تهران و واشنگتن می‌توانند پیش از آنکه چرخه فشار و اقدام متقابل دوباره به درگیری نظامی منجر شود، راهی برای بازسازی همان «کمترین بد» پیدا کنند یا نه.━━━━━━ 🟢 ━━━━━━📢با #خبرستان | #دیلی‌تلگرام در ۳ پلتفرم📲 #تلگرام | 💬 #واتساپ | 🗨 #بله ‌bit.ly/3TM9BPybit.ly/4xocIvBbit.ly/4pXQga0【صحت✦دقت✦سرعت】

📑درآمدی بر «نظریه حکمرانی در عصر شبکه‌ای» تنظیم مناسبات میان کانون‌های مشروع قدرت . هرگاه معماری قدرت دگرگون شود، حکمرانی نیز ناگزیر از دگرش است. بسیاری از مناقشه‌های امروز درباره رسانه و فضای مجازی، در ظاهر بر سر فناوری، سکوهای ارتباطی یا شیوه‌های تنظیم‌گری…بخش دوم قسمت چهارم✍ از این رو، می‌توان گفت، مهم‌ترین وظیفه حکمرانی در عصر شبکه‌ای، برقراری موازنه‌ای پایدار میان اقتدار عمومی حکومت و قدرت اجتماعی جامعه است؛ موازنه‌ای که از رهگذر تنظیم مناسبات میان کانون‌های مشروع قدرت تحقق می‌یابد.✍چنین موازنه‌ای نه به سلطه یک کانون بر دیگر کانون‌های مشروع قدرت می‌انجامد و نه به آشفتگی و گسست نظم عمومی، بلکه ظرفیت همه آنها را در خدمت خیر عمومی هماهنگ می‌سازد.✍ اگر این برداشت را بپذیریم، بسیاری از مباحث مربوط به رسانه، فضای مجازی و حتی سیاست‌گذاری عمومی، در پرتو نگاهی تازه، معنا پیدا خواهند کرد. در این صورت، پرسش اصلی دیگر این نخواهد بود که چه کسی باید بر رسانه حکومت کند؛ بلکه این خواهد بود که چگونه می‌توان مناسبات میان کانون‌های مشروع قدرت را به‌گونه‌ای سامان داد که هم اقتدار عمومی حکومت حفظ شود، هم استقلال جامعه، و هم خیر عمومی بیشترین امکان تحقق را پیدا کند.✍پاسخ به این پرسش، گام بعدی «نظریه حکمرانی در عصر شبکه‌ای» را شکل می‌دهد: صورت‌بندی اصولی که بتواند موازنه میان اقتدار عمومی حکومت و قدرت اجتماعی جامعه را در عمل ممکن سازد.ادامه دارد...━━━━━━ 🟢 ━━━━━━📢با #خبرستان | #دیلی‌تلگرام در ۳ پلتفرم📲 #تلگرام | 💬 #واتساپ | 🗨 #بله ‌bit.ly/3TM9BPybit.ly/4xocIvBbit.ly/4pXQga0【صحت✦دقت✦سرعت】

📑درآمدی بر «نظریه حکمرانی در عصر شبکه‌ای»تنظیم مناسبات میان کانون‌های مشروع قدرت.هرگاه معماری قدرت دگرگون شود، حکمرانی نیز ناگزیر از دگرش است.بسیاری از مناقشه‌های امروز درباره رسانه و فضای مجازی، در ظاهر بر سر فناوری، سکوهای ارتباطی یا شیوه‌های تنظیم‌گری است؛ اما در ژرفای خود، از این واقعیت سرچشمه می‌گیرد که در دوران ما، معماری قدرت دگرگون شده، درحالی‌که بخش مهمی از الگوهای حکمرانی، همچنان در پیش‌فرض‌های دوران تمرکز قدرت، درجا زده‌اند.✍ دکتر "محمدحسن سهامیه"، پژوهشگر رسانه و استاد سابق دانشگاه در چهارمین قسمت از مقاله خود برای روزنامه شرق نوشت: ✍ هرگاه معماری قدرت دگرگون شود، حکمرانی نیز ناگزیر از دگرش است. بسیاری از مناقشه‌های امروز درباره رسانه و فضای مجازی، در ظاهر بر سر فناوری، سکوهای ارتباطی یا شیوه‌های تنظیم‌گری است؛ اما در ژرفای خود، از این واقعیت سرچشمه می‌گیرد که در دوران ما، معماری قدرت دگرگون شده، درحالی‌که بخش مهمی از الگوهای حکمرانی، همچنان در پیش‌فرض‌های دوران تمرکز قدرت، درجا زده‌اند.✍در سه مقاله گذشته، کوشیدیم نشان دهیم که رسانه، یکی از نهادهای عمومی جامعه است؛ حکمرانی، با حکومت‌کردن تفاوت دارد؛ و فضای مجازی، بیش از آنکه یک تحول فناورانه باشد، نشانه دگرگونی در معماری و آرایه قدرت است. اکنون می‌توان یک گام دیگر پیش رفت و پرسید: اگر آرایش قدرت دگرگون شده، حکمرانی چگونه باید دگرش یابد؟✍ در گذشته، حکمرانی اغلب معادلِ تمرکز قدرت، فرماندهی و اعمال اقتدار فهمیده می‌شد. این برداشت، با واقعیت‌های دوران دولت‌های متمرکز و خودکامه سازگاری داشت؛ دورانی که بخش بزرگی از قدرت اجتماعی هم در نهادهای رسمی و سلسله‌مراتبیِ حکومت متمرکز بود. اما امروزه، جامعه شبکه‌ای این الگو را عملا و به جبر زمانه، دگرگون کرده است. ✍ امروز جامعه نیز از رهگذر رسانه، دانشگاه، نهادهای مدنی، دانش، فرهنگ، اعتماد اجتماعی و شبکه‌های ارتباطی اقتدارناپذیر، به یکی از تولیدکنندگان مشروع قدرت تبدیل شده است.✍ در چنین شرایطی، دیگر نمی‌توان حکمرانی را صرفا اعمال اقتدار از سوی حکومت دانست. اشاره کردیم که حکمرانی، در معنای نوین خود، هنر تنظیم مناسبات میان کانون‌های مشروع قدرت، در چارچوب قانون، مسئولیت، پاسخ‌گویی و خیر عمومی است. حکومت، یکی از این کانون‌هاست؛ اما همه آن نیست. جامعه نیز از طریق نهادهای عمومی خود، حامل گونه‌ای از قدرت است که نه در برابر اقتدار عمومی حکومت، بلکه در توازن با آن، به تحقق خیر عمومی یاری می‌رساند.✍ از این منظر، موضوع اصلی حکمرانی، نه تمرکز هرچه بیشتر قدرت است و نه پراکندگی بی‌قاعده آن؛ بلکه ایجاد نظمی است که در آن، این کانون‌ها بتوانند در چارچوب قواعدی روشن، مسئولانه و عادلانه با یکدیگر تعامل کنند. ظریف آنکه، تنظیم این مناسبات، هدف نهایی حکمرانی نیست؛ بلکه ابزاری است برای دستیابی به موازنه‌ای پایدار میان کانون‌های مشروع قدرت؛ موازنه‌ای که هم اقتدار عمومی حکومت را حفظ می‌کند و هم قدرت اجتماعی جامعه را شکوفا می‌سازد.✍در این چارچوب، رسانه نیز جایگاهی متفاوت پیدا می‌کند. رسانه، صرفا ابزار انتقال اطلاعات یا موضوعی برای کنترل و تنظیم‌گری نیست؛ بلکه یکی از مهم‌ترین نهادهای عمومی جامعه برای تولید، سازمان‌دهی و بازتاب قدرت اجتماعی است.✍از همین رو، حکمرانی رسانه را نیز نمی‌توان به نظارت بر رسانه یا مدیریت فناوری‌های ارتباطی فروکاست. حکمرانی رسانه، بخشی از همان فرایند بزرگ‌ترِ تنظیمِ مناسبات میان کانون‌های مشروع قدرت است.✍از همین منظر، بسیاری از مناقشه‌های امروز نیز معنای دیگری پیدا می‌کنند. مسئله اصلی، انتخاب میان آزادی مطلق یا کنترل مطلق نیست. هیچ‌یک از این دو، به تنهایی، سامانه حکمرانی سالمی را پدید نمی‌آورد. حکمرانی، زمانی تحقق می‌یابد که آزادی، مسئولیت، قانون، پاسخ‌گویی و خیر عمومی بتوانند در کنار یکدیگر، نظامی متوازن و پایدار را شکل دهند.✍ در چنین نظمی، اقتدار حکومت و استقلال جامعه، دو نیروی متعارض نیستند؛ بلکه دو رکن مکمل حکمرانی خوب (Good Governance) هستند. حکومت، اقتدار عمومی را نمایندگی می‌کند و جامعه، از طریق نهادهای عمومی خود، قدرت اجتماعی را سازمان می‌دهد. هرچه مناسبات میان این دو سپهر متوازن‌تر و قانونمندتر باشد، ظرفیت جامعه برای پیشرفت، حل مسائل عمومی و حفظ انسجام ملی نیز افزایش خواهد یافت.sharghdaily.com/fa/tiny/news-1121893%E2%9… 🟢 ━━━━━━📢با #خبرستان | #دیلی‌تلگرام در ۳ پلتفرم📲 #تلگرام | 💬 #واتساپ | 🗨 #بله ‌bit.ly/3TM9BPybit.ly/4xocIvBbit.ly/4pXQga0【صحت✦دقت✦سرعت】

📱توییت "#رحمت‌الله_بیگدلی"، فعال سیاسی اصلاح‌طلب در مورد "#محمدباقر_خرازی"━━━━━ 🟢 ━━━━━📢با #خبرستان | #دیلی‌تلگرام در ۳ پلتفرم📲 #تلگرام | 💬 #واتساپ | 🗨 #بله ‌bit.ly/3TM9BPybit.ly/4xocIvBbit.ly/4pXQga0【صحت✦دقت✦سرعت】