✅ هر کە او بیدارتر، پُر دردتر✍️ کمال حسینی، معلم بازنشسته #سنندجخداوند در سورەی قریش برای عبودیّت و…

🔴 #علیه_فراموشیبرای #عبدالرضا_امانی‌فر، دبیرکل کانون صنفی فرهنگیان استان بوشهر و بازرس شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان ایران✍️ محسن عمرانی(صمد جنوب)رضای عزیز، رفیق و همکار سرافرازم،این روزها که جنگ و محاصره اقتصادی، تورم و فشارهای امنیتی، نفس زندگی را در جامعه به شماره انداخته‌اند و هراس را می‌توان آشکارا در چهره مردم دید، گاهی اتفاق‌های کوچکی رخ می‌دهد که دوباره آدم را به ادامه راه امیدوار می‌کند.در مراسم ختم و فاتحه، اگر کسی به سلامم پاسخ می‌دهد، پیش از آنکه از متوفی بگوید، می‌پرسد: «از جناب امانی‌فر چه خبر؟ آزاد شد؟ پرونده‌اش به کجا رسید؟»در بیمارستان و مطب دکتر، بیماری که از درد کلیه به خود می‌پیچد، آرام و زیرلب می‌پرسد: «آن معلم زندانی که بیماری کلیه داشت، آزاد شد؟»در صف بنزین، در میان هیاهوی سهمیه و کارت جایگاه و نوبت، چند راننده با صدایی بلندتر از همیشه می‌گویند: «بلدند فقط معلم‌ها را بگیرند و زندان کنند؛ کاش فکری هم برای بدبختی مردم می‌کردند.»و روزی که برای ثبت‌نام دانش‌آموزی به اداره رفته بودم، هنوز پایم به داخل نرسیده بود که نگهبان جلوی درب پرسید: «جناب امانی‌فر آزاد شد؟»هر بار که از چنین اتفاقی بیرون می‌آیم، با غروری عجیب قدم برمی‌دارم، انگار زمین زیر پایم نرم‌تر شده است.دوباره به فردا فکر می‌کنم و با خودم می‌گویم: آری! مبارزات مدنی، اگرچه آرام و گاه دور از چشم ما پیش می‌روند، اما آن‌چنان محکم در جان جامعه ریشه می‌دوانند که نه هراس موشک و نه فشار اقتصادی و نه قحطی و گرانی کالاها نمی‌تواند آنها را از فکر و جان مردم بیرون کند.رضا جان،شاید دیوارهای زندان بتوانند تو را از کلاس، از دانش‌آموزانت، از همکارانت، از دخترانت و از خیابان‌های این شهر دور کنند، اما هرگز نتوانسته‌اند نامت را از زبان مردم بگیرند.مردمی که تو را ندیده‌اند، فقط به عنوان یک زندانی، تو را به عنوان معلمی می‌شناسند که دغدغه کودکان، زنان و حقوق صنفی همکارانش را داشته است.همین پرسش‌های ساده مردم، همین نگرانی‌های بی‌نام‌ونشان، همین که بیماری در میان درد خودش سراغ تو را می‌گیرد و راننده‌ای در صف بنزین از زندانی شدن معلم‌ها گلایه می‌کند، نشان می‌دهد که آنچه برایش ایستاده‌ای، دیگر فقط مسئله تو و چند همکار نیست، بلکه بخشی از وجدان جامعه شده است.من تو را آزاد می‌خواهم.آزاد تا دوباره به کلاس برگردی، کنار کودکان این سرزمین بایستی و برای فردایی انسانی‌تر قدم برداری.اما اگر این آزادی دیرتر از آنچه می‌خواهیم فرا برسد، باز هم تو بازنده این کارزار نابرابر نیستی.تو پیش از آنکه پشت این دیوارها قرار بگیری، در دل مردم این شهر، چون شرجی و گرما جا گرفته‌ای.تو سروی راست‌قامتی هستی که دیوار زندان نتوانسته شاخه‌هایت را کوتاه کند. شاخه‌هایت از فراز دیوار بیرون آمده و برای رهگذران دست تکان می‌دهد، برای کودکان سایه می‌شود و به آنان می‌گوید هنوز می‌توان به فردا امید داشت.رفیق عزیزم،ما چشم‌انتظار روزی هستیم که دوباره در کنار هم بایستیم؛ نه فقط برای آزادی تو، که برای آزادی اندیشه و برای حرمت معلم، برای حقوق کودکان و زنان و برای جامعه‌ای که در آن هیچ‌کس به خاطر خواستن زندگی بهتر پشت میله‌های زندان نرود.تا آن روز بدان که بیرون از زندان، نام تو زنده است؛ در پرسش‌های مردم، در نگرانی همکارانت، در نگاه کودکان و در امید کسانی که هنوز باور دارند می‌توان این راه را ادامه داد.سربلند بمان، ای فرزند سرزمین دلیران تنگستان.از دو سوی دیوار با هم می‌خوانیم:جهاز جهاز جرمننسرتاسرش همه خننهلل یوس هل یوسابیس جهازن صد بغلعلم زده بالای دکلهلل یوس هل یوساجهاز اومد برد جتیماییم سیاه و پاپتیهلل یوس هل یوساما می‌کشیم او از چهابنمی‌کنیم کار غرابهلل یوس هل یوسابس که کردیم اسکرابجرمنی خونت خرابهلل یوس هل یوسا📍جرمنی = ژرمنی _ آلمانیجهاز = کشتیغراب = کشتیدیوارها ماندنی نیستند،اما بذرهایی که در دل جامعه کاشته‌اید، جوانه‌های زنده‌اند….رسانه، شمایید. لطفاً با دوستان خود به اشتراک بگذارید.کانال چالش صنفی معلمان ایران 🔸🔸🔸🔸🔸🔸🔸t.me/kchaleshFI

🌅 علیرضا کاظمی، وزیر آموزش و پرورش:«گفتیم مدارس حضوری بازگشایی می‌شود؛ نگفتیم حضوری هم ادامه پیدا می‌کند.»♦️ بر اساس توضیحات جدید وزیر، آغاز فعالیت حضوری مدارس به معنای قطعی بودن تداوم آموزش حضوری در تمام طول سال تحصیلی نیست و نحوه ادامه فعالیت مدارس می‌تواند متناسب با شرایط و تصمیم‌های بعدی تعیین شود.🔹 تصمیم‌های بعدی درباره نحوه فعالیت مدارس، با توجه به شرایط کشور و تصمیم وزارت آموزش و پرورش اعلام خواهد شد.قضاوت با شما ⁉️⁉️⁉️🔸🔸🔸🔸🔸🔸🔸کانالی برای پوشش کنش های صنفی معلمان و فعالان صنفی و نیز آگاهی افزایی عمومی🆔 @kchaleshFI

🌅 علیرضا منادی، رئیس کمیسیون آموزش مجلس:🔹 در مجلس برنامه‌های بزرگی برای ارتقای جایگاه شغلی و علمی معلمان پیش‌بینی کرده‌ایم.🔹 هدف، ایجاد یک مسیر پیشرفت برای معلمان از رتبه‌های پایه تا رتبه‌های عالی مانند استاد-معلم است.🔹 قانون رتبه‌بندی نیز با هدف ایجاد رقابت مثبت و بهبود جایگاه معلمان طراحی شده و قرار است مسیر ارتقای شغلی معلمان مدارس مشابه ساختار دانشگاه‌ها دنبال شود.#پی_نوشت جناب منادی میشود محض رضای خدا یک بار هیچ تصمیمی نگیرید واین آموزش و پرورش نگون بخت را رها کنید شاید با عدم تصمیمات فشل شما ها یک نفس راحتی بکشد ⁉️⁉️🔸🔸🔸🔸🔸🔸🔸کانالی برای پوشش کنش های صنفی معلمان و فعالان صنفی و نیز آگاهی افزایی عمومی🆔 @kchaleshFI

🌅چرا معلمان دیگر انگیزه ای برای آنها باقی نمانده ⁉️⁉️🔸🔸🔸🔸🔸🔸🔸کانالی برای پوشش کنش های صنفی معلمان و فعالان صنفی و نیز آگاهی افزایی عمومی🆔 @kchaleshFI

بدون شرح ⁉️⁉️🔸🔸🔸🔸🔸🔸🔸کانالی برای پوشش کنش های صنفی معلمان و فعالان صنفی و نیز آگاهی افزایی عمومی🆔 @kchaleshFI

🔴 نامه به آقای سعید دهقان به بهانه نمایش فیلم «دادگاه تاریخ»✍️ مرضیه محبی/ حقوقدانهمکار ارجمند، جناب سعید دهقانحتماً مستحضرید تصویر کردنِ قطعیِ آینده، نوعی تلاش اقتدارگرایانه برای بستنِ راهِ آینده است. آینده میدانی باز، پیش‌بینی‌ناپذیر و محلِ برخوردِ هزاران نیروی رهاشده است؛ نیروهایی که وقتی از بند استبداد می‌گریزند، بر اساس برنامه‌ریزی دقیق و صلب شما، در قالب‌های بوروکراتیکِ نخبگانِ حقوقی جا نخواهند گرفت. به قول بوردیو، جامعه‌شناس شهیر فرانسوی، در مقاله «نیروی قانون»، فعالان میدان حقوق، پیش از همه، متوهمانه، باور می‌کنند که حاملِ حقیقتِ مطلق و عدالتِ جهانی‌اند، در حالی که آنان نیز در متن جامعه در حال بازتولیدِ روابطِ قدرت موجودند.بر خلاف باور آنان، حقوق نه بازوی فرشتگانِ عدالت، بلکه بوروکراسیِ تخصصیِ حاکمان و نخبگان برای کنترلِ معنای حقیقت و مدیریتِ خشمِ جامعه است. وقتی این نگاه را روی آثاری مثل «دادگاه تاریخ» پیاده می‌کنیم، می‌بینیم چرا تلاشِ حقوق‌دانان برای پیش‌گویی آینده و تعیینِ شکلِ محاکمات، نوعی تلاش برای حفظِ انحصارِ قدرت و پیچیدنِ نسخه رفتار مردم در آینده، بدون مشارکت و اعمال نظرِ آنهاست.جناب دهقان!زیستن در شمال جهانی نباید سبب شود که صاحبان واقعی ایران و مردمی که نیم قرن ستم سیستماتیک را بلاوقفه در همه لحظاتِ زیستنشان تجربه کرده‌اند، توده بی‌شکلِ خنثی و بی‌فکری به نظر آیند که می‌نشینند و نگاه می‌کنند که من و شما، فارغ از واقعیتِ عریانِ روزگارِ جهنمی آنان، برایشان آینده بسازیم. بار رنج را آنها به دوش برده‌اند؛ اجازه بدهید هر وقت آن را به زمین نهادند و دست‌هایشان آزاد شد، سرنوشتشان را هم خودشان بنویسند. آنان نیاز به مهندسانِ فرهیخته‌ای ندارند که با مصالح و ابزار و آلاتِ اصلاح‌طلبی در عالمِ دیگری، برایشان نقشه آینده را ترسیم کنند، بلکه به دستی نیاز دارند که کمی زیر بارِ طاقت‌فرسای رنجِ زیستن در ایرانِ تحت سلطه جمهوری اسلامی را بگیرد و سبک‌ترش کند.در دادگاه شما، حتی نشانی از تجربه زیسته وکیل در دادگاه‌های انقلاب هم وجود نداشت. شما یک فرد ضعیف‌النفس را به جای یک ساختار ضد مردمی محاکمه کردید، او را قاضی خواندید، اما امور مربوط به بازپرس و بازجو و قاضی اجرای احکام را هم بارش کردید، بی‌آنکه به تفکیک اینها در فرایند مرگ واقف باشید. قضات دادگاه‌های انقلاب خود را قاضی مأذون و دستِ خدا و پیامبر بر روی زمین می‌دانند و جایی «یک بند انگشت پایین‌تر از خدا» برای خویش قائل‌اند، نه اینکه مانند پاسبان‌های سرِ گذر، در دفاع بگویند: «دستور از بالا بود.»بله، آقای دهقان، مردم ما البته که آن‌قدر ترور و وحشت و کشتار و مرگ دیده‌اند که آینده خود را هم به این رفتارها نیالایند. مردمی که در هجده و نوزده دی جلوه بدیعی از انقلاب را به نمایش گذاشتند و پیش پای آزادی ایران به خون خفتند، بی‌گمان محاکمه عادلانه را هم بلدند. بگذارید یک بار هم که شده معنای واقعی دموکراسی در ایران شکل بگیرد. هنوز که جمهوری اسلامی مشغول کشت‌وکشتار و جنگ‌افروزی و نظامی‌گریِ عنان‌گسیخته است، با جانیان پیمان‌های رفیقانه نبندیم. قدرت از میان انگشتان زنان و مردان دلیر ایران، از سنگ و کوه و دشت و درخت و آب، از جهان و شیوه‌های احتمالی مواجهه‌اش با ایران، از انقلاب مردم ایران و از همه نیروهایی که در جای‌جای جهان عمل می‌کنند سرچشمه می‌گیرد و آینده ایران را می‌سازد؛ بزرگ، زیبا، استوار.آینده ایران را با قصه‌های خود، دچار اضطرابِ یک اقتدارگراییِ نخبه‌گرایانه مدرن نکنیم.رسانه، شمایید. لطفاً با دوستان خود به اشتراک بگذارید.کانال چالش صنفی معلمان ایران 🔸🔸🔸🔸🔸🔸🔸t.me/kchaleshFI