🖋حکایتشخصِ صاحب قدرت و ثروتمندی خواست فقیری را در بین جمعی به سُخره بگیرد.به فقیر گفت: آیا بین من و…

🔺دولت آینده در ایران/ آیا حکمرانی ما برای جهان ۱۴۱۵ آماده است؟🔹فرض کنیم صبح یکی از روزهای شهریور ۱۴۱۵ است. ایران ۱۰ سال پیرتر شده، هوش مصنوعی بخش بزرگی از بازار کار را دگرگون کرده، آب به یکی از مهم‌ترین متغیرهای اقتصادی کشور تبدیل شده و مناسبات قدرت در خاورمیانه تغییر کرده است. سؤال این نیست که دولت آن روز چه تصمیمی خواهد گرفت؛ سؤال مهم‌تر این است که آیا ساختار دولتی که امروز می‌سازیم، اساسا برای اداره چنین ایرانی طراحی شده است؟🔹دولت‌ها معمولا با مسائل امروز سنجیده می‌شوند: تورم چقدر است؟ رشد اقتصادی چه اندازه بوده؟ کسری بودجه چگونه تأمین می‌شود؟ چند کیلومتر راه ساخته شده؟ برق در تابستان قطع می‌شود یا نه؟ اما آینده‌پژوهی پرسش متفاوتی مطرح می‌کند: مسائلی که دولت ۱۰ سال دیگر باید با آنها روبه‌رو شود، امروز در کجا در حال شکل‌گیری‌اند؟ این تفاوت کوچکی نیست. در یک سوی ماجرا، «حکمرانی واکنشی» قرار دارد؛ حکمرانی‌ای که منتظر می‌ماند بحران ظاهر شود و سپس برای مهار آن منابع بسیج می‌کند. در سوی دیگر، «حکمرانی پیش‌نگر» قرار دارد؛ دولتی که نشانه‌های ضعیف تغییر را شناسایی می‌کند، آینده‌های بدیل را می‌سنجد و پیش از آنکه یک روند به بحران تبدیل شود، ظرفیت مواجهه با آن را می‌سازد.🔹سازمان همکاری و توسعه اقتصادی، آینده‌نگری راهبردی را یکی از ابزارهای دولت‌ها برای شناسایی فرصت‌ها، مخاطرات، اختلال‌ها و تغییراتی می‌داند که ممکن است طی سال‌های آینده ظهور کنند. هدف چنین رویکردی پیش‌بینی قطعی آینده نیست؛ بلکه افزایش توان دولت برای تصمیم‌گیری در شرایط عدم‌ قطعیت است. از این منظر، مسئله اصلی ایران فقط کیفیت تصمیم‌هایی نیست که امروز گرفته می‌شود. پرسش بنیادی‌تر این است: آیا نظام تصمیم‌گیری ما اساسا ظرفیت دیدن آینده را دارد؟💢یادداشت امیراحمد شیشه‌گر را اینجا بخوانید👇sharghdaily.com/fa/tiny/news-1123667@shar…

فارس: قیمت دلار با کارت ملی مشخص شدنرخ پایهٔ دلار برای خرید با کارت ملی امروز ۱۹۵ هزار تومان اعلام شد.@jamey_e_madani

سازمان‌های مردم‌نهاد و ضرورت تأسیس بانک غذا؛ تا هیچ‌کس گرسنه نماند✍️ سیدجواد میرموسوی💠 تورم مزمن و گرانی افسارگسیخته، در حالی زندگی را بر مردم سخت کرده است که دولت نه‌تنها قادر به مهار و کنترل آن نیست، بلکه خود نیز به یکی از عوامل تورم و گرانی تبدیل شده است. پیامد این وضعیت، کاهش مستمر قدرت خرید خانوارها و کوچک‌تر شدن سفره‌هاست؛ تا جایی که برخی افراد حتی برای تأمین یک وعده غذای ساده با چالش جدی مواجه‌اند. در چنین شرایطی، به‌نظر می‌رسد ایجاد مکان‌هایی مشخص و سازمان‌یافته در سطح شهرها که بتواند با حفظ کرامت انسانی، به نیازمندان کمک غذایی ارائه کند، اقدامی ارزشمند و شایسته باشد. این همان ایده‌ای است که در بسیاری از کشورها تحت عنوان «بانک غذا» (Food Bank) تجربه شده و با دو هدف اساسی فعالیت می‌کند؛ نخست، جلوگیری از هدررفت و دورریز مواد غذایی و دوم، جمع‌آوری، سامان‌دهی و توزیع مواد غذایی قابل مصرف میان افراد و خانواده‌های نیازمند.💠 یکی از مهم‌ترین حوزه‌های فعالیت بانک‌های غذا، همکاری با هتل‌ها، رستوران‌ها، تالارها و مراکز تهیه و توزیع غذاست. در بسیاری از مراسم و میهمانی‌ها، مقدار قابل‌توجهی غذای سالم و دست‌نخورده یا مازاد بر مصرف باقی می‌ماند. اگر سازوکاری مشخص برای جمع‌آوری، بسته‌بندی و توزیع بهداشتی این غذاها وجود داشته باشد، می‌توان بخشی از نیاز غذایی اقشار کم‌برخوردار را تأمین کرد.💠 در کشور ما نیز رستوران‌ها، هتل‌ها، تالارها و حتی برخی فروشگاه‌های مواد غذایی، روزانه با مقداری غذای مازاد یا مواد غذایی که تاریخ انقضای آنها نزدیک است مواجه‌اند که می‌توان بخشی از آن را به جای دورریز، به سفره نیازمندان رساند. گزارش‌ها و برآوردهای مختلف از حجم قابل‌توجه هدررفت مواد غذایی در ایران حکایت دارد. صرف‌نظر از اختلاف موجود در آمار و ارقام، اصل مسئله قابل انکار نیست که بخش زیادی از مواد غذایی به هدر می‌رود، در حالی که هم‌زمان بخشی از جامعه برای تأمین حداقل نیاز غذایی خود با مشکل مواجه است. همین تناقض، ضرورت ایجاد سازوکاری منسجم برای پیوند دادن «مازاد غذا» با «نیاز غذایی» را بیش از پیش آشکار می‌کند.💠 تأسیس بانک‌های غذا می‌تواند یکی از عرصه‌های مهم فعالیت سازمان‌های مردم‌نهاد (NGOs) باشد؛ سازمان‌هایی که می‌توانند با مشارکت خیرین، رستوران‌ها، هتل‌ها، تالارها، فروشگاه‌ها، صنایع غذایی، بخش خصوصی و مدیریت شهری، شبکه‌ای ایجاد کنند که در آن غذای مازادِ قابل مصرف در کوتاه‌ترین زمان ممکن به دست افراد نیازمند برسد. این اقدام، علاوه بر آنکه یک کار خیرخواهانه و انسان‌دوستانه است، نوعی مدیریت اجتماعی منابع نیز محسوب می‌شود؛ زیرا از یک سو از هدررفت منابع جلوگیری می‌کند و از سوی دیگر، بخشی از نیاز غذایی اقشار کم‌برخوردار را پاسخ می‌دهد.نتیجه‌گیری راهبردی:💠 به دور از هرگونه بزرگنمایی، واقعیت این است که فشارهای اقتصادی و کاهش قدرت خرید خانوارها، شرایط دشواری را برای بخش‌هایی از جامعه ایجاد کرده است. ادامه این وضعیت می‌تواند آسیب‌های اجتماعی و حتی مشکلات ناشی از فقر غذایی و سوءتغذیه را تشدید کند. در چنین شرایطی، سازمان‌های مردم‌نهاد می‌توانند بخشی از این مسئولیت اجتماعی را بر عهده بگیرند. تأسیس «بانک غذا» می‌تواند یکی از همین راهکارهای عملی و کم‌هزینه باشد؛ راهکاری که می‌تواند میان ظرفیت‌های موجود در جامعه و نیازهای واقعی مردم پیوند برقرار کند. اگر قرار است در جامعه‌ای هیچ‌کس از گرسنگی رنج نبرد، باید سازوکاری ایجاد شود که «مازاد» را به «نیاز» پیوند بزند؛ تا غذایی که می‌تواند به سفره‌ای راه پیدا کند، دور ریخته نشود. تا هیچ‌کس گرسنه نماند.@jamey_e_madani

♦️ رمضان‌زاده، سخنگوی دولت اصلاحات:🔹 آقای پزشکیان؛ معاون شما گفته هر دو جناح سیاسی در قاچاق بنزین دست دارند؛ یا با این فاسدان سیاسی برخورد کنید یا معاون خود را عزل کنید؛ تا سیه روی شود هر که در او غش باشدجزئیات در👇👇entekhab.ir/003vcg@jamey_e_madani

پیروزی ایران✌️بله خیلی ها بخاطر کمترین آزادی حقوقشون پایمال شداما این عکس که مربوط به سوم شهریور در میدان ولیعصر تهران است یعنی پیروزی ایرانکاش میشد گذشته را از خاطر برد شاید هم بشودبخاطر مردم و بخاطر فرزندانمان بخاطر ایرانو‌بخاطر کسانی که هزینه دادند بخاطر اثبات اینکه هر کم حجابی معاند نیست... #ایران_برای_همه_ایرانیان#پرچم_مقدس@jamey_e_madani

توجیهات نخ‌نما شده و گریز از مسئولیت✍️ سیدجواد میرموسوی💠 یکی از آسیب‌های جدی در نظام‌های مدیریتی و تصمیم‌گیری، جایگزین شدن «توجیه» به جای «پاسخ‌گویی» است؛ این همان چیزی است که در ادبیات حکمرانی از آن با عنوان Blame Avoidance یا گریز از مسئولیت یاد می‌شود؛ یعنی به جای حل مسئله، تلاش شود هزینه سیاسی و اجتماعی آن، با انتقال مسئولیت به دیگران کاهش یابد. وقتی همه گرانی‌ها، از خودرو و سکه و ارز گرفته تا مسکن و دارو، مواد غذایی و سایر مایحتاج زندگی، به دشمن حواله داده می‌شود و در مقابل، راه‌حل پایداری نیز ارائه نمی‌شود، طبیعی است که مردم را عصبانی کند.💠 هیچ‌کس منکر این نیست که عوامل خارجی نظیر تحریم‌ها، فشارهای سیاسی و اقتصادی و محدودیت‌های تجاری می‌توانند بر وضعیت داخلی اثرگذار باشند. اما نباید عوامل خارجی به پاسخ همه‌منظوره برای توجیه همه مشکلات تبدیل شود. اتفاقاً وجود دشمن نه تنها مسئولیت حکمرانان را از بین نمی‌برد؛ بلکه در شرایط دشوار، مسئولیت آنها را سنگین‌تر هم می‌کند. اگر تحریم وجود دارد، که دارد؛ باید پرسید چه سیاستی می‌تواند آثار آن را کاهش دهد. اگر منابع محدود است، باید با اولویت زندگی‌محور به مصرف برسد. اگر زیرساخت‌ها دچار مشکل هستند، باید با اولویت اقتصادمحور تصمیم‌گیری شود. حکمرانی مطلوب، به جای اینکه تمام تقصیرها را متوجه دشمن کند، باید بپرسد؛ «چه دستگاه و سازمانی مسئول است و برای اصلاح و بهبود روند چه کرده است؟»💠 تفاوت میان این دو نگاه در پایداری حکمرانی بسیار مهم است؛ یک نگاه، همواره دشمن را مقصر قلمداد می‌کند، نگاه دیگر، دستگاه و سازمان مربوطه را مورد بازخواست قرار می‌دهد تا درباره نتیجه تصمیم‌ها و عملکرد خود پاسخ‌گو باشد. مشکل زمانی جدی‌تر می‌شود که توجیه به فرهنگ مدیریتی تبدیل شود. در این صورت، به جای آنکه با تمام توان به فکر راه‌حل و مهار بحران باشند، به توجیهات غیرمنطقی و فرافکنی روی می‌آورند. ناگفته نماند که مسئولیت‌ پذیری، البته به معنای انکار دشمن یا مشکلات خارجی نیست؛ بلکه به معنای پذیرفتن سهم دستگاه در شکل‌گیری یا تشدید مشکلات است.نتیجه‌گیری راهبردی:💠 مردم؛ بیش از چهار دهه، کاملاً می‌توانند رفتار صادقانه را از فرافکنی و توجیه تشخیص دهند. مگر نه اینکه سال‌هاست در توصیف همین مردم، از واژگانی چون «فهیم»، «سلحشور»، «شجاع»، «دشمن‌شکن» و... استفاده می‌شود؟ اگر چنین است، عوام‌زدگی در میان برخی مقامات باید کنار گذاشته شود؛ جایگاه و درک مردم، آن‌گونه که شایسته است، مورد توجه قرار گیرد. گفتاردرمانی، فرافکنی و توجیهات نخ‌نما شده، نه‌تنها مسئله‌ای را حل نمی‌کند، بلکه می‌تواند مردم را عصبانی‌تر و شکاف دولت_ملت را عمیق‌تر کند. حکمرانی قطعاً بدون مشکل نیست؛ اما اینکه «موجودی به نام دشمن» به سپری برای پوشاندن همه نابسامانی‌ها تبدیل شود، نه با منطق حکمرانی سازگار است و نه با عقل سلیم. دشمن را باید شناخت؛ اما تصمیم‌گیری های نادرست و ناکارآمدی را نمی‌توان برای همیشه به دشمن نسبت داد.@jamey_e_madani