توییت معنادار قالیباف با نقشه ایران و تنگه هرمز 🆔 @Entekhab_ir

♦️ سازمان وظیفه: 🔹 تکذیب خبر امکان خدمت سربازی مشمولان فوتبالیست در تیم‌های غیر نظامی لیگ برتر 🔹 سازمان وظیفه عمومی فراجا در اطلاعیه ای ضمن تکذیب خبر شایعه امکان سپری کردن خدمت سربازی مشمولان فوتبالیست در تیم های غیر نظامی لیگ برتر اعلام کرد: مشمولان فوتبالیست…#راهکارپنجاه ساله درگیریماقا یک‌قانون بگذاریدبگید هر ورزشکار سربازی باید دو‌ماه اموزشی برود بعد از آن با هر تیمی قرار ببندد تا دو سال ۷۵ درصد قراردادش برای سازمان نظام‌وظیفه استانقدر سخته؟@jamey_e_madani

♦️ سازمان وظیفه:🔹 تکذیب خبر امکان خدمت سربازی مشمولان فوتبالیست در تیم‌های غیر نظامی لیگ برتر🔹 سازمان وظیفه عمومی فراجا در اطلاعیه ای ضمن تکذیب خبر شایعه امکان سپری کردن خدمت سربازی مشمولان فوتبالیست در تیم های غیر نظامی لیگ برتر اعلام کرد: مشمولان فوتبالیست برای ادامه فعالیت ورزشی، می توانند در تیم‌های ورزشی نیروهای مسلح بکارگیری شوند.جزئیات در👇👇entekhab.ir/003vV8%F0%9F%86%94 @Entekhab_ir

رو به جلو؛ پیش به سوی هدف✍️ سیدجواد میرموسوی💠 انسان بدون هدف، شبیه مسافری است که حرکت می‌کند، اما نمی‌داند مقصد کجاست. ممکن است بسیار تلاش کند، مسیرهای زیادی را طی کند و حتی سرعت حرکتش زیاد باشد؛ اما اگر مقصد مشخص نباشد، حرکت الزاماً به معنای پیشرفت نیست. بسیاری از ما تصویری کلی از «هدف» در ذهن داریم؛ می‌خواهیم موفق‌تر باشیم، زندگی بهتری داشته باشیم، سازمان موفق‌تری بسازیم یا جامعه‌ای مطلوب‌تر ایجاد کنیم. اما مسئله از جایی آغاز می‌شود که تعریف ما از هدف با یکدیگر متفاوت است. آنچه برای یک نفر مقصد محسوب می‌شود، ممکن است برای دیگری تنها یک ایستگاه بین راه باشد.💠 بنابراین، پیش از آنکه بپرسیم «چگونه به هدف برسیم؟» باید دو پرسش اساسی‌تر را پاسخ دهیم؛ «کجا هستیم؟» و «کجا می‌خواهیم برویم؟» این دو پرسش، نقطه آغاز هر حرکت هدفمند هستند. هدف، تصویری روشن از وضعیت مطلوب در آینده است؛ وضعیتی که می‌خواهیم از نقطه فعلی به آن برسیم. بنابراین شناخت هدف، بدون شناخت وضعیت موجود امکان‌پذیر نیست. اگر ندانیم اکنون کجا ایستاده‌ایم، فاصله‌مان با مقصد را نمی‌توانیم اندازه‌گیری کنیم و اگر مقصد را دقیق نشناسیم، نمی‌توانیم مسیر مناسبی برای رسیدن به آن انتخاب کنیم.💠 از همینجاست که تفاوت میان حرکت و پیشرفت آشکار می‌شود. حرکت یعنی از جایی به جای دیگر رفتن؛ اما پیشرفت یعنی حرکت در جهت درست. گاهی افراد و سازمان‌ها بسیار پرمشغله‌اند، تصمیم‌های فراوان می‌گیرند و منابع زیادی مصرف می‌کنند، اما در واقع به هدف نزدیک نمی‌شوند. دلیل آن روشن است؛ فعالیت زیاد، الزاماً پیشرفت نیست. اگر جهت حرکت اشتباه باشد، حتی سریع‌تر حرکت کردن نیز ما را از مقصد دورتر می‌کند. از این منظر، هر هدف دست‌کم به سه عنصر نیاز دارد: وضعیت موجود، وضعیت مطلوب و مسیر گذار از وضع موجود به وضع مطلوب.💠 البته هر هدفی معلوم نیست که هدفِ مناسبی باشد. هدف باید روشن، قابل فهم، قابل سنجش و متناسب با منابع و ظرفیت‌های موجود و رو به پیشرفت‌ باشد. هدفی که صرفاً آرزو باشد، هنوز به یک هدف عملیاتی تبدیل نشده است. هدف زمانی معنا پیدا می‌کند که بتوان برای رسیدن به آن تصمیم گرفت، برنامه‌ریزی کرد، منابع اختصاص داد و میزان پیشرفت را سنجید. بنابراین، روش رسیدن به هر هدف نیز نمی‌تواند یکسان باشد. اما در همه آنها یک اصل مشترک وجود دارد؛ باید جهت را بدانیم. زندگی، مدیریت و حتی سیاست‌گذاری، بیش از آنکه به «بیشتر حرکت کردن» نیاز داشته باشد، به درست حرکت کردن نیاز دارد.💠 پیش از هر تصمیم بزرگ، باید لحظه‌ای توقف کنیم و از خود بپرسیم؛ اکنون کجا هستیم؟ مقصد کجاست؟ فاصله میان این دو چقدر است؟ و آیا مسیری که انتخاب کرده‌ایم واقعاً ما را به مقصد می‌رساند؟ شاید یکی از مهم‌ترین مهارت‌های انسان در زندگی، توانایی تشخیص همین فاصله باشد؛ فاصله میان آنچه هست و آنچه باید باشد. اگر این فاصله را درست بشناسیم، هدف معنا پیدا می‌کند؛ اگر هدف را درست تعریف کنیم، مسیر قابل طراحی می‌شود؛ و اگر مسیر درست باشد، هر گام کوچک ما می‌تواند بخشی از یک حرکت بزرگ‌تر به سوی آینده باشد. بنابراین، رو به جلو بودن، صرفاً به معنای حرکت کردن نیست؛ به معنای حرکت آگاهانه در جهت هدف است.نتیجه‌گیری راهبردی:💠 گاهی لازم است برای مدتی بایستیم، موقعیت خود را ارزیابی کنیم، مقصد را دوباره تعریف کنیم و حتی اگر لازم بود مسیرمان را تغییر دهیم. ایستادن برای بازنگری، عقب‌گرد نیست؛ گاهی شرط ادامه دادن در مسیر درست است. مهم این نیست که چقدر سریع حرکت می‌کنیم؛ مهم این است که آیا هر گامی که برمی‌داریم، ما را به هدف نزدیک‌تر می‌کند یا نه. پس؛ کجا هستیم؟ کجا می‌خواهیم برویم؟ و برای رسیدن به آن، چه باید بکنیم؟ پاسخ روشن به همین سه پرسش، می‌تواند آغاز یک حرکت واقعی باشد. رو به جلو؛ پیش به سوی هدف.@jamey_e_madani

♦️ سازمان بهینه‌سازی: 🔹مسئله بنزین بحرانی شده و نیازمند یک راه‌حل فوری است 🔹دست‌کم به حدود ۱۵ میلیون لیتر واردات روزانه بنزین نیاز داریم، اما تأمین مالی، دسترسی ارزی و مسائل لجستیکی در مسیرهای جنوبی، محدودیت‌هایی ایجاد کرده جزئیات در👇 entekhab.ir/003vRW%E2%80%A6%D8%AE%D9%88%D… میگن روزی سی میلیون لیتر نفت قاچاق میشهجلوی اونارو نمیشه گرفت؟خیر! چکار کنیم؟گرونش کنیمچشم

♦️ سازمان بهینه‌سازی:🔹مسئله بنزین بحرانی شده و نیازمند یک راه‌حل فوری است🔹دست‌کم به حدود ۱۵ میلیون لیتر واردات روزانه بنزین نیاز داریم، اما تأمین مالی، دسترسی ارزی و مسائل لجستیکی در مسیرهای جنوبی، محدودیت‌هایی ایجاد کردهجزئیات در👇entekhab.ir/003vRW%F0%9F%86%94 @Entekhab_ir

هیچ‌کس از بحران اقتصادی در امان نیست✍️ سیدجواد میرموسوی💠 بحران‌های اقتصادی برخلاف آنچه در نگاه نخست به نظر می‌رسد، فقط مشکل برای یک عده خاص نیست؛ شرایط بحرانی، دیر یا زود، به زندگی همه راه پیدا می‌کند. خاطره‌ای از جریان رکود بزرگ اقتصادی آمریکا در دههٔ سی نقل شده، تصویر ساده اما عمیقی از همین واقعیت ارائه می‌دهد. فردی که دوازده دلار در بانک داشت، پیش از آنکه بانک‌ها گرفتار شوند، پول خود را بیرون کشید و با آن یک دوچرخه خرید. وقتی صف‌های طولانی مردم را مقابل بانک‌ها دید، تصور کرد که از این بحران جان سالم به در برده است. اما تنها یک هفته بعد، وقتی برای خرید شیر به مغازه‌ای رفت، متوجه شد دوچرخه‌اش را دزدیدند.💠 او در ظاهر پول خود را از خطر نجات داده بود، اما در واقع از بحران نجات نیافته بود. این همان نکته‌ای است که در تحلیل بحران‌های اقتصادی گاه فراموش می‌شود؛ اقتصاد یک شبکه به‌هم‌ پیوسته است. اگر جامعه‌ای دچار بحران شود، همه در معرض آسیب اند. امنیت بخطر می‌افتد، سرمایه‌گذاری متوقف می‌شود، کسب‌وکارها دچار مشکل می‌شوند، اشتغال آسیب می‌بیند، قدرت خرید مردم کاهش پیدا می‌کند و همه به شکلی سرانجام هزینهٔ بحران را خواهند پرداخت.💠 در این میان اما ممکن است فردی بگوید «من از بحران در رفتم»، دیگری بگوید «سرمایه‌ام را به ارز یا طلا تبدیل کردم»، و کسی تصور کند «دارایی‌ام را به‌موقع از بازار خارج کرده‌ام.» اما اگر بحران عمیق و فراگیر باشد، مسئله فقط نوع دارایی افراد نیست؛ مسئله، اختلال در کل شبکهٔ اقتصادی است. بحران اقتصادی شبیه آتشی است که در یک ساختمان آغاز می‌شود. شاید بتوانید از اتاق خود خارج شوید، اما اگر ساختمان در آتش باشد، دود، گرما، اختلال و ناامنی دیر یا زود بر زندگی شما اثر خواهد گذاشت.نتیجه‌گیری راهبردی:💠 در مواجهه با بحران اقتصادی نباید تنها به این اندیشید که «چگونه خودم را نجات دهم؟» مسأله مهم‌تر این است که «چگونه می‌توان از فروپاشی اعتماد، تولید، اشتغال و مبادلات اقتصادی جلوگیری کرد؟» زیرا در اقتصاد، امنیت فردی تا حد زیادی به امنیت جمعی وابسته است. شاید مهم‌ترین درس آن دوچرخهٔ دزدیده‌ شده همین باشد. در یک بحران فراگیر، هیچ‌کس جزیره‌ای مستقل از اقتصاد نیست؛ و هنگامی که اقتصاد دچار بحران می‌شود، دیر یا زود، اثر آن به همه می‌رسد.@jamey_e_madani