بگردید ، بگردید ، درین خانه بگردیددرین خانه غریبید ، غریبانه بگردیدیکی مرغ چمن بود که جفت دل من بود…
انتشار: 2026/07/20 12:52 UTC
بگردید ، بگردید ، درین خانه بگردیددرین خانه غریبید ، غریبانه بگردیدیکی مرغ چمن بود که جفت دل من بودجهان لانه ی او نیست پی لانه بگردیدیکی ساقی مست است پس پرده نشسته ستقدح پیش فرستاد که مستانه بگردیدیکی لذت مستی ست ، نهان زیر لب کیست ؟ازین دست بدان دست چو پیمانه بگردیدیکی مرغ غریب است که باغ دل من خوردبه دامش نتوان یافت ، پی دانه بگردیدنسیم نفس دوست به من خورد و چه خوشبوستهمین جاست ، همین جاست ، همه خانه بگردیدنوایی نشنیده ست که از خویش رمیده ستبه غوغاش مخوانید ، خموشانه بگردیدسرشکی که بر آن خاک فشاندیم بن تاکدر این جوش شراب است ، به خمخانه بگردیدچه شیرین و چه خوشبوست ، کجا خوابگه اوست ؟پی آن گل پر نوش چو پروانه بگردیدبر آن عقل بخندید که عشقش نپسندیددر این حلقه ی زنجیر چو دیوانه بگردیددرین کنج غم آباد نشانش نتوان داداگر طالب گنجید به ویرانه بگردیدکلید در امید اگر هست شماییددرین قفل کهن سنگ چو دندانه بگردیدرخ از سایه نهفته ست ، به افسون که خفته ست ؟به خوابش نتوان دید ، به افسانه بگردیدتن او به تنم خورد ، مرا برد ، مرا بردگرم باز نیاورد ، به شکرانه بگردید#هوشنگ_ابتهاج @hoshang_ebtehhaj
پستهای تلگرام — " هوشنگ ابتهاج "
ای به رقص آمده با صد دف و نی در جانم دف و نی چیست منَت کف زده میرقصانم این همه عشوهٔ اندیشه رقصان من است سر و گردن به تماشای که میگردانم ناله آموختمش از نفسِ خویش چو نای این عجب بین که ز نالیدن او نالانم سایه دست من افتاده بر این پرده و من باز از بازیِ بازیچهی خود حیرانم در نهانخانهی جان جای گرفتهست چنان که به دل میگذرد گاه که من خود آنمگفتم این کیست که پیوسته مرا میخواندخنده زد از بنَ جانم که منم، ایرانمگفتم ای جان و جهان چشم و چراغِ دل منمن همان عاشقِ دیرینهی جانفشانمبه هوای تو جهان گردِ سرم میگرددورنه دور از تو همین سایهی سرگردانم#هوشنگ_ابتهاج@hoshang_ebtehhaj
تا روشنی چشم و دل سایه از آن روست از آینه ای منت دیدار نبردیم #هوشنگ_ابتهاج@hoshang_ebtehhaj
هزار سال میان جنگل ستارهها پیِ تو گشتهامستارهای نگفتکزین سرای بیکسیکسی صدات میکند...؟#هوشنگ_ابتهاج@hoshang_ebtehhaj
روندگان طریق تو راه گم نکنند که نور چشم امید و چراغ ایمانی#هوشنگ_ابتهاج @hoshang_ebtehhaj
در خلوتِ غمآورِ قبرستانبر جای ایستاده لبخند میزندلبخند در گمان کسان استدندان به هم فشردهبانگی به درد راپشتِ لبانِ بسته نهفتهستدر چشمِ بینگاهشخاموشی هزار نگفتهستوینک ز شوخچشمیِ ایامماندهست از عبور کلاغان سال و ماهبر گوشهٔ کلاهشنقشی به ریشخند!روزیدر سالهای دوراو را با یاد زندگانی از دست رفتهایاینجا نشاندهانداما در این غروبِ غریبستانبشنو ز لحنِ بیرمق بادهر یادکرد سینهٔ گوری گشودن استتندیسخود حکایتِ تلخِ نبودن است !...#هوشنگ_ابتهاج@hoshang_ebtehhaj
شما هیچ وقت با مرگ روبرو نمیشید...@hoshang_ebtehhaj