🔖جمهوریاسلامی برای پر کردن خلأ حضورِ رهبر مخفیاش، نیاز به چهرههای میدانی، پوپولیست و رسانهای د…
انتشار: 2026/08/10 11:56 UTCدریافت: 2026/08/15 03:22 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/15 03:22 UTC
🔖جمهوریاسلامی برای پر کردن خلأ حضورِ رهبر مخفیاش، نیاز به چهرههای میدانی، پوپولیست و رسانهای دارد که البته هماهنگ کامل با باقر هم باشند. «محسن رضایی» برعکس «ذوالقدر» تمام فاکتورهای اول را دارد، ضمن اینکه پساز ۴۰ سال تلاش نافرجام برای بازگشت به قدرت، حالا حاضر است دست سرباز سابقش را هم ببوسد، چه رسد به هماهنگی!بعداز جنگ تنها فردی که حذف شد چون قد بلندتر از باقر بود «لاریجانی» است که میتوانست مزاحم جدی برای او باشد. باقی مایه بقای باقرند، بیهیچ قری!@hoseinrazzagh
پستهای تلگرام — حسین رزاق
🔖 پزشکیان مدعیست هفت ساعت با مجتبی دیدار کرده اما دریغ از یک جمله از حضرت آقای دوم که او نقل کند! گویی در این هفت ساعت فقط او خطیب بوده و مجتبی مستمع. دیداری که اگر واقعی باشد و باز آمبولانسی یا آیفونی نباشد، جای حل معمای رهبر غایب، با روایتهای پزشکیان باز پیچیدهتر شده.@hoseinrazzagh
🔖تغییر موازنه قدرت در منطقه🎙️سارا کرمانیاندر گفتوگو با حسین رزاق 💠نمره نهم از فصل سوّم #امکان🔗 فیلم کامل را اینجا ببینید📌 #استودیو_پات را در شبکههای اجتماعی دنبال کنید🔗کانال اینستاگرام🔗کانال یوتیوب🔗کانال ایکس (توئیتر) @studio_patt
🔖 در این سخنانی که اینروزها از خرازی، برادر زنِ برادرِ امامِ غایب دست بدست میشود، یک نقل دقیق وجود دارد؛ در جلسه انتخاب رهبری سوم «علیاصغر حجازی» که از بمباران بیت، جان بدر برده بود وارد میشود تا برای «صادق آملی» بعنوان گزینه مورد نظرِ پدرِ امامِ غایب، رای جمع کند. اما زورِ شیخ حسین راسپوتین از پشت پرده بیشتر رسید و غایب از نظر را رهبر کرد!فعلا این اختلافهای داخلی بیتِ معظمله، که خصوصا در این سالهای پساز ۴۰۱ تشدید هم شده، لاینحل مانده تا علیالاصول برای مقدمهچینی ظهور نیاز به تصفیههای سیاسی و تسویه حسابهای شخصی زیادی باشد!@hoseinrazzagh
🔖 «نه به جنگ، نه به جمهوری اسلامی»؛ موضع اخلاقی یا کنش سیاسی؟🎙 حسین قاضیان:اگر شعار «نه جنگ، نه جمهوری اسلامی» به کنش سیاسی تبدیل نشود، در حد یک اعلام موضع اخلاقی باقی میماند.قاضیان نقد میکند که بسیاری از جریانهای سیاسی به جای ساختن ارتباط با جامعه و جذب اعتماد مردم، به صدور بیانیه و اعلام ارزشهای اخلاقی بسنده کردهاند. از نظر او، سیاست زمانی معنا پیدا میکند که مردم احساس کنند یک جریان سیاسی قادر است مسئلهای از مسائل واقعی آنها را حل کند یا تغییری در میدان واقعیت ایجاد کند.🎙 علیرضا رجایی:اخلاق بخشی از سیاست است و نباید آن را امری جدا از کنش سیاسی دانست.او معتقد است اگر نیروهای سیاسی و اجتماعی معیارهای اخلاقی خود را از دست بدهند، جامعه دیگر معیاری برای تشخیص ظلم و عدالت نخواهد داشت. حفظ ارزشهایی مانند مخالفت با جنگ، مخالفت با سرکوب و دفاع از حقوق انسانها، حتی اگر بلافاصله نتیجه سیاسی نداشته باشد، یک سرمایه اجتماعی و تاریخی ایجاد میکند.🔗 گفتوگوی کامل را اینجا ببینید#استودیو_پات @studio_patt
🔖سخنگفتن از خون مردم خیانت نیست🖋️مهدی محمودیانرئیسجمهور، کسانی را که شمار قربانیان قتلعام ۱۸ و ۱۹ دیماه را سی یا چهل هزار نفر اعلام کردهاند، «خائن» و «وطنفروش» خوانده است.بسیار خوب؛ فرض کنیم روایت آنان نادرست و آمار مورد ادعای شما درست است. اگر به رابطه آسمانیتان با رهبر شهیدتان و آقای خامنهای دوم آسیبی وارد نمیشود، لطفاً توضیح دهید آن چند هزار نفری را که خودتان نیز کشتهشدنشان را انکار نمیکنید، چه کسانی به خاک و خون کشیدند و عاملان این جنایت را باید چه نامید؟مگر وطن فقط نام یک حکومت، یک رهبر یا یک دستگاه سرکوب است؟ مگر آن هزاران انسانی که در خیابانها کشته شدند، مردم همین سرزمین نبودند؟ آیا اعتراض به کشتار مردم خیانت به وطن است، اما فرماندادن، زمینهسازی، توجیهکردن و پنهانکردن آن کشتار، وطندوستی محسوب میشود؟اختلاف بر سر عدد، اصل جنایت را از میان نمیبرد. حتی اگر آمار رسمی خود شما را بپذیریم، باز هم با کشتهشدن هزاران شهروند روبهرو هستیم؛ انسانهایی که نام، خانواده، زندگی و حق حیات داشتند. نمیتوان با مناقشه بر سر شمار قربانیان، مسئولیت قتل آنان را پاک کرد.بهجای خائن و وطنفروش خواندن کسانی که از قربانیان سخن میگویند، پاسخ دهید: آن هزاران نفر را چه کسانی کشتند؟ چه کسی فرمان داد؟ چه کسانی شلیک کردند؟ چه کسانی حقیقت را پنهان کردند؟ و چه کسانی امروز نیز بهجای پاسخگویی، طلبکارانه به خانواده قربانیان و معترضان اهانت میکنند؟اگر سخنگفتن از خون مردم خیانت است، کشتن مردم را چه باید نامید؟@hoseinrazzagh
🔖مملکت بیصاحب!آنچه امروز در جمهوری اسلامی اتفاق افتاده، چیزی شبیه یک بلبشو و آشفتگی ساختاری است؛ آنروز که سیدعلی بود و نظام تیرک اصلی داشت خیر سرش، هرکسی دستش میرسید یک سازی میزد برای خودش؛ حالا که معلوم نیست جای آن تیرک، کی ایستاده و امام مجتبای غایب کجاست، مملکت هم رفته روی اتوپایلوت! اینوسط هم هر جریانی برای خودش مدعی و تصمیمگیر.شاید حتی قوه تصمیمگیری ترامپ هم که در جای درست، نادرست عمل میکرد، اینبار بهمعنای واقعی کلمه معیوب شده که در این هرج و مرجآباد، نمیداند با کی باید بجنگد یا با کی مذاکره کند! یک شب یکی زنگش میزند که «محمدباقرم» و انّا رجل این مملکت، اما به صبح نرسیده که باقر را در حرم امامرضا با سنگ میزنند؛ روز دیگر دیگری میزنگد که من «عباسم» و کشتیبانِ سیاست خارجی، اما فردا نشده عباس قهر کرده از این کشتیِ سوراخ و رفته کربلا!گویا در همین بیصاحبماندگی که هرکسی ماهی خودش را صید میکند از این تنگهٔ گلآلود، «جنگ برای جنگ» بیشتر افاقه میکند تا «مذاکره برای مذاکره». بالاخره در جنگ حلوای رقیب خیرات میکنند و طناب دار برای مخالفان و پول است که بالا میرود از پاروی فاسدان.@hoseinrazzagh