« زندگی » و « زمان » معلم های شگفت انگیزی هستند.« زندگی » به ما می آموزد از« زمان» درست استفاده کنی…

.با من به زَبانی و به دل با دگرانی...#سنایی

خبرت هست که در آرزوی روی تواموز غم و فرقت تو تافته چون موی توامخسته هجر تو و سوخته عشق توامعاشق موی تو و شیفتهٔ روی توامبوی تو باد سحرگه به من آرد صنمابندهٔ باد سحرگه ز پی بوی توامبه سر تو که برم عهد وفای تو به سرتا بدانی که هواخواه و هواجوی توام#امیر_معزی

تو عاشقانه ترین شعری وُ ،  بهار منی ...زبان شعر من هستی ، دل نزار منی ،بیا بیا ز تو مستم ،  بیا که خمّارم ...بیا که جام شرابی.  ،  بیا که یار منی ،تو باده ی لطفی ‌، تو سایه ی سحری ...بیا که لعبت نازی ....   بیا ،  قرار منی ،حدیث عشق تو هست ،  چکیده ی شعرم ...چه ها بگویمت ای عشق ، که اعتبار منی ،تو عطر ناب بهاری ، تو سرمه ی چشمی ...تو یوسف دگر هستی ، تو غمگسار منی ،ز سوز عشق  تواست ، قصیده و غزلم ...تو بوی عنبر و عودی ، تو خوش نگار منی ،هزار فسانه شنیدم ز لیلی و مجنون ...تو قصه ی دگر هستی تو انتظار منی ،چه اضطراب لطیفی چه التهاب خوشی ...چو حوریان بهشتی ،   گل بهار منی ،تو باده ی دل مایی ، کجا شراب طهور ؟ ...تو یک فرشته ی عشقی ، نه یک ،،  هِزارمنی ،دل دو نیمه ی #راحم فدای چشمانت ..بمان که در دل مایی ،  نه رهگذار منی ،

"دڸ" بہ "دلدار"              "سپردݧ" ڪار هر                                 "دلدار" نیسٺ"من" بہ "تو"        "جاݧ" میسپارم.                       "دل"ڪہ                          "قابــلدار" نیـســٺ.

‍ آشنایت بودہ ام بیگانہ تعبیرم نڪنبا نگاہ سرد خود اینگونہ تحقیرم نڪننہ نمیخواهم بمانے از سر دلسوزے اتزار و بیمارم تو اما بیش از این پیرم نڪنخستہ ام از گریہ هاے گاہ و بیگاہ خودمشانہ ات را هم نمیخواهم نمڪ گیرم نڪنیا بڪش من را دگر با خنجر بے مهرے اتیا بہ نیش طعنہ ات از زندگے سیرم نڪنازچہ من را ڪردہ اے بازیچہ ے دستان خود؟بے وفا با خفت و خارے زمین گیرم نڪن#شیوا_صالحی

‌ ‌ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﻢ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻟﺤﻈﻪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﭘﯿﺶ ﺗﻮ ﺑﺎﺷﻢﺍﯼ ﮐﺎﺵ ﻧﮕﺎﺭﺍ ﮐﻪ ﺷﺒﯽ ﺧﻮﯾﺶ ﺗﻮ ﺑﺎﺷﻢﺑﮕﺬﺍﺭ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﮑﺘﺐ ﻣﻌﺸﻮﻗﻪ ﭘﺮﺳﺘﯽﺩﯾﻮﺍﻧﻪ ﺗﺮﯾﻦ ﻭﺍﻟﻪ ﯼ ﺩﻝ ﺭﯾﺶ ﺗﻮ ﺑﺎﺷﻢﺧﻮﺏ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﺍﺩﯼ ﻏﻤﻬﺎ ﺑﭙﺴﻨﺪﯼﺗﻦ ﭘﺎﺭﻩ ﻭ ﺯﺧﻤﯽ ﺷﺪﻩ ﺍﺯ ﻧﯿﺶ ﺗﻮ ﺑﺎﺷﻢﮐﺎﺭﻡ ﺳﺮ ﺑﺎﺯﺍﺭ ﻭﻓﺎ ﺩﺭﺑﺪﺭﯼ ﺑﻮﺩﺩﺭ ﮐﻮﭼﻪ ﯼ ﻋﺮﻓﺎﻧﻢ ﻭ ﺩﺭﻭﯾﺶ ﺗﻮ ﺑﺎﺷﻢﺩﺭ ﻫﺮ ﺳﻪ ﺟﻬﺖ ﺭﺍﻩ ﻣﺮﺍ ﺑﺴﺘﻪ ﺍﯼ ﺍﯼ ﻋﺸﻖﻫﻢ ﻣﺎﺗﻢ ﻭ ﻫﻢ ﭘﺎﺗﻢ ﻭ ﻫﻢ ﮐﯿﺶ ﺗﻮ ﺑﺎﺷﻢﺍﯼ ﺣﻀﺮﺕ ﺟﺎﻧﺎﻧﻪ ﻧﻪ ﯾﮏ ﺭﻭﺯ ﻭ ﺩﻭ ﺭﻭﺯ ﺍﺳﺖﻋﻤﺮﯼ ﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﻤﻮﺍﺭﻩ ﻫﻢ ﺍﻧﺪﯾﺶ ﺗﻮ ﺑﺎﺷﻢﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﺯﻭﺍﯾﺎﯼ ﻭﺟﻮﺩﻡ ﺷﻮﺩ ﺁﺗﺶﺭﻭﺯﯼ ﮐﻪ ﻋﺴﻞ ﺑﺎﻋﺚ ﺗﺸﻮﯾﺶ ﺗﻮ ﺑﺎﺷﻢ🌸🌸‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‎‌‌