آدما برای موفقیت باید پرهیزکار باشن.آدم پرهیزکار زیاد حرف نمیزنه و زیاد نمی‌نویسه .موفق نشدم پس این…

آدما برای موفقیت باید پرهیزکار باشن.آدم پرهیزکار زیاد حرف نمیزنه و زیاد نمی‌نویسه .موفق نشدم پس این متن رو نوشتم .این روزا بعضیا قدرمطلق نوشت میخواستن، بعضیا برای اینکه حالشون یکم بهتر شه ، بیشتریا برای اینکه یک نقشه راه واسه ادامه مسیر زندگی تو این شرایط داشته باشن .من نمیتونم برنامه‌ای به کسی بدم، این از پرهیزکاری نمیاد (که اگه میومد درست بود چون آدم نرمال و سالم نمیتونه آدما رو در معرض ریسکی قرار بده که خودش در اون ریسک نیست )از دونستن ساز و کار دنیا میاد ،وقتی که کم سن و سال بودم فک میکردم دو سه تا هدف قابل دستیابی در این دنیا وجود داره که تعداد محدودی مسیر برای رسیدن به هدف در اون وجود داره ،ثروت ، قدرت ، جایگاه اجتماعی و چند مورد دیگه رو اگه بتونی به خوبی داشته باشی؛میتونی بهتر ،کم هزینه تر و سریعتر به هدف برسی و اگه یکی از این فرعیات رو اصل هدف بگیری از مسیر خارج میشی و عمرت پوچ میشه . بعدا در اصل و فرعش شک نکردم ،بعدا متوجه شدم دنیا برای این ساخته نشده که تو بتونی به هدف برسی ،دنیا به محض اینکه متوجه شه تا حد زیادی در این مسیر داری پیش میری تمام قدرتش رو به کار میگیره که اول از لحاظ اون فرعیات ضعیفت کنه و بعد کاری میکنه نه در رسیدن به هدف که به خود هدف و بعد به ماهیت خودت شک پیدا میکنی ،شک به هدف هزینه سنگینی برات نداره با دیدن مشاورها برای سالهای زیادی میتونی تحملش کنی .اما شک به ماهیت باعث میشه دیگه خودتو درون این دنیا نبینی ،قبل اینکه تو بخوای تقابل کنی، دنیا از تو خارج میشه و اونو به عنوان یک موجود خارجی مهاجم میبینی که حتی اگه تاکتيک‌های تهاجمش رو بدونیهیچ شناختی از راه های دفاعی نخواهی داشت .بچه که بودم خیلی مسجد میرفتم ، صبر میکردم بیشتر آدما برن و شروع میکردم دعا میکردم که خدا بعدا ماموریت نجات انسانها رو به من بده که بتونم حال همه رو خوب کنم و بعدش در این راه کشته شم و برم بهشت در اینکه یکی باید انسانها رو نجات بده شک نداشتم ، فقط کنجکاو بودم که چه کاری باید انجام بدم که سزاوار انتخاب شدن برای این ماموریت باشم تو نمیتونی بزرگ شی مگه اینکه همیشه بخندی به چیزی که بودی به چیزی که هستی و حتی به چیزی که خواهی شد بعدا که یکم مطالعه کردم و تنم به تن روزگار خورد فک کردم مسیر محال و حتی اشتباهی برای رسیدن به بهشت انتخاب کرده بودم مسیری برای بهشت انتخاب کرده بودم که زندگیم رو جهنم کرده بود.بعدا متوجه شدم بهشت اونی بود که توش بودم بهشتِ در خیال زندگی کردن اونجا خیلی به من خوش می‌گذشت و دنیا اینو متوجه شد و همانطور که گفتم سریعا همه سعیش رو کرد وارد جهنم شدم ،جهنمی که مدام باید بین چند راه انتخاب کنی و هر راهی رو انتخاب کنی قطعا پشیمان خواهی شد بدون اینکه بدونی و حتی بعدا متوجه شی که کدوم راه درست و غلط بوده انتخاب میکنی و پیش میری و همواره وضعیت بدتر میشه اونجا که گفتم من در معرض این ریسک نیستم بخاطر وضعیت مالی مادی فیزیکی نیست داستان ذهنیته ذهنیتت پشت دنیا قایم شده و گاهی با هم قاطی میشن و در اصل چیزی که شکستت میده ذهنیتته، ذهنیتی که اگه بخوای میتونه برعکس عمل کنه.درد دنیا میدونی چیه ؟ اینه که نمیتونی هدف اصلی رو پیدا کنی و اگه دنبال رسیدن به اون فرعیات باشی هر روز دلت برای گذشته ای که الان فک میکنی خوب بود و اون موقع اونجوری فک نمیکردی تنگ میشه اگه دنبال رسیدن به هدفت باشی ،اینجوری همیشه در معرض ریسک شکست خوردنی و خبر بد اینه که دنیا برای این ساخته شده که همیشه شکستت بده ،وقتی اعضای خونوادتو با دستت خاک میکنی ، وقتی رفیقات دونه دونه میمیرن، وقتی برگه آزمایشی دستت میدن و کاری از دستت بر نمیاد، وقتی میبینی یه بیسوادِ زحمت نکشیده تمام چیزهایی که تو لایقش بودی رو کسب کرده و چاره ای نیست چون بخاطر دهن کجی روزگار تو در خاورمیانه به دنیا اومدی و اونم در حالی که جزو مردم اهل تفکر خاورمیانه هستی ، پس حتما شکست میخوری،وقتی چه بای چه سل بگیری طلا و کریپتو پولتو ازت می‌گیرن .وقتی به دنیا اومدی برای اینکه فعال سیاسی باشی آماده نبودی علاقت هم نبود اما اگه فرضاً باز به دهن کجی دنیا در فضایی باشی که دروغ گفتن و فساد، سیستمی و سازمان یافته باشه ، اونوقت اگه دنبال گفتن حرف راست و حق باشی چه بخوای چه نخوای در حال انجام یه امر سیاسی هستی.و دنیا آدمایی که در حال انجام امر سیاسی باشن رو شکست میده .مشکل از اونجاست که حرفای منو جدی نمی‌گیری اینو بلد نیستی که شکست ناراحتت نکنه ما نمی‌تونیم شکست نخوریم ، ما باید جوری شکست بخوریم که کم هزینه تر باشه که بتونیم ادامه بدیم .دنیا یه بازیه که هرکدوممون باید تا ته ببریمش و همین‌که بتونیم در حال جنگیدن ادامه بدیم یعنی تو بازی هستیم و جایی از بازی خارج میشیم که دیگه نتونیم بجنگیم چه زنده چه مرده .بهترین جواب به این دنیا جنگیدنِ سزاوارانه توسط فردی توسعه یافته در مسیره .و بهترین جواب به دهن کجی خندیدنه.این دنیا دفترچه راهنما نداره خودت باید راه تازه ای پیدا کنی فقط من کلیتش رو بهت میگم ؛ خوشبختی اونجاست که دوام بیاری، که در مسیر باشی، همینکه میجنگی فارغ از نتیجه، خوشبختی.خصوصاً اگه شبا مایندفول وارد رویا شی.ما تو زندگی به خیلی از چیزایی که میخوایم نمی‌رسیم و به خیلی از چیزایی که می‌رسیم می‌بینیم اونقدری که براش سختی کشیدیم و اونقدر که فکر می‌کردیم زیبا نبود .اما در رویا هم میشه به همه چیز رسید و هم میشه نقص‌هاشو گرفت .هر آدمی برای آرامش در نهایت باید به دو نتیجه برسه ،یک اینکه با خودش کنار بیاد که دیگه قرار نیست به آرزوهایی که داشت برسه.(که این کنار اومدن آرامشی خاص بهش میده و آرزوهایی که ارزش جنگیدن دارند، در آرامش خاص پدیدار می‌شن)دو اینکه، اونقدرا هم که فک می‌کرد، تحفه‌‌ی خاصی نیست. هر چی زودتر بهتر .این یک انتخاب آگاهانه و فرمولی برای خوب بازی کردن در دنیاست .انتخابی از سر پرهیزکاریه. این روزا میخوام پرهیزکاری رو تمرین کنم .پس برای شروع باید این متن رو تموم کنم .#قدرمطلق_نوشت @ghadremotlagh