گاهی ما عاشق نمیشویم…فقط از تنهایی خودمان فرار میکنیم.فکر میکنیم اگر کسی وارد زندگیمان شود، دیگ…
انتشار: 2026/08/18 06:26 UTCویرایش: 2026/08/18 07:25 UTCدریافت: 2026/08/18 07:25 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/18 07:25 UTC
گاهی ما عاشق نمیشویم…فقط از تنهایی خودمان فرار میکنیم.فکر میکنیم اگر کسی وارد زندگیمان شود، دیگر احساس کمبود نمیکنیم؛ اما اگر از خودمان فرار کرده باشیم، همان تنهایی را با خودمان به هر رابطهای میبریم.هیچ انسانی نمیتواند جای خالی رابطه ما با خودمان را پر کند.مولانا میگوید:«زندانیِ مرگند همه خلق، یقین دانمحبوس، تو را از تَکِ زندان نرهانَد»(مولوی، دیوان شمس، غزل شماره ۶۵۲)و در جایی دیگر هشدار میدهد:«بر هر چه امیدستت، کی گیرد او دستت؟بر شکلِ عصا آید وآن مارِ دوسر باشد»(مولوی، دیوان شمس، غزل شماره ۶۳۰)هر چیزی که گمان میکنیم تکیهگاه نهایی ماست، اگر همه امیدمان را به آن گره بزنیم، دیر یا زود به وابستگی تبدیل میشود.شاید عشق واقعی از آن لحظه آغاز شود که دیگر از تنهایی فرار نکنیم؛ بلکه در سکوت، خودمان را دوباره پیدا کنیم.آقای حسام از مازندرانt.me/GanjeHozourMessages



