هشت روز تا آغاز فصل تازهٔ بوندسلیگا باقی مانده‌است. به همین مناسبت، یادی کنیم از مایکل زورک، شمارهٔ…

هشت روز تا آغاز فصل تازهٔ بوندسلیگا باقی مانده‌است. به همین مناسبت، یادی کنیم از مایکل زورک، شمارهٔ ۸ سابق بروسیا دورتموند؛ مردی که در زادگاهش ماند و همان‌جا ریشه دواند. در زمانه‌ای که وفاداری به کالایی کمیاب بدل گشته و بازیکنان با دریافت نخستین پیشنهاد وسوسه‌انگیز…هفت روز تا آغاز فصل تازهٔ بوندسلیگا باقی مانده‌است؛ به همین مناسبت یادی کنیم از شمارهٔ ۷ سابق بایرن مونیخ، صورت‌زخمی فرانسوی، فرانک ریبری.فرانک ریبری از المپیک مارسی راهی آلمان شد؛ درخشش او در بایرن مونیخ تا اندازه‌ای بود که «شرح مقال نگنجد در این مجال»... ازاین‌رو، نگاه خود را تنها بر یکی از نقاط درخشان کارنامه‌اش معطوف می‌داریم: فینال لیگ قهرمانان اروپا در سال ۲۰۱۳؛ تقابل با بروسیا دورتموند، درکلاسیکری به میزبانی ومبلی.در آن شب به‌یادماندنی، ریبری بیش از آنکه با گل‌زنی بدرخشد، با وجه دیگری از توانایی‌هایش خودنمایی کرد: مشارکت دفاعی کم‌نظیری که معمولا در سایهٔ مهارت‌های تهاجمی پنهان می‌ماند. در نیمهٔ نخست، هنگامی که دورتموند با پرس هوشمندانه و فشار مداوم بر جناح چپ، ریبری را تقریباً محاصره کرده بود، او بارها عقب آمد، مسیرهای پاس احتمالی زنبورها را بست و سهمی انکارناپذیر در امور دفاعی تیم ایفا کرد. همانند آنچه پیش‌تر در نیمه‌نهایی مقابل بارسلونا نشان داده بود، این بازیکن فرانسوی ثابت کرد که مشارکت در دفاع برای او وظیفه‌ای نیست که صرفاً به او تحمیل شده باشد و بخشی طبیعی از هویت فوتبالی‌اش به شمار می‌آید.سپس در نیمهٔ دوم، هنگامی که بایرن به‌تدریج کنترل بازی را به دست گرفت، باز هم دو حرکت از ریبری بود که سرنوشت فینال را رقم زد. پاس دقیق به روبن که زمینهٔ گل نخست مانژوکیچ را فراهم کرد و در نهایت پاسی هوشمندانه با پاشنهٔ پا در دقیقهٔ هشتاد و نهم که روبن را در موقعیت زدن گل پیروزی‌بخش قرار داد. دو لحظهٔ تعیین‌کننده در فینال، بی‌آنکه خود پایش به گل‌زنی باز شود، تجسمی بود از یک بازیکن که قلب تیم در وجودش می‌تپید.سه‌گانهٔ تاریخی، ریبری را به جمع سه نامزد نهایی توپ طلای سال ۲۰۱۳ رساند. بسیاری او را کامل‌ترین بازیکن آن سال می‌دانستند و هنوز نیز چنین باور دارند. او بازیکنی بود که با تمام توان خود در زمین در خدمت باوارایی‌ها بود و عنوان بهترین بازیکن اروپای آن سال را نیز از آنِ خود کرد. با این‌همه، توپ طلا به کریستیانو رونالدو رسید و ریبری در رتبهٔ سوم جای گرفت؛ نتیجه‌ای که خود او نیز همچنان آن را ناعادلانه می‌پندارد. به‌هرحال، از حق تا ناحق چهار انگشت فاصله است و آن‌هایی که رأی را به صندوق می‌انداختند، شاید تحت تأثیر نام بزرگ ستارگان بارسلونا و رئال مادرید، چشم‌شان را به گوش‌شان داده بودند.«Soshiyant Nr»@foot_twitte