شاهنامه فردوسی - شعر و اشعار حکیم ابوالقاسم فردوسی

همان زال کو مرغ پرورده بودچنان پیر سر بود و پژمرده بود👤 فردوسی@FerdowsiPoet

زمانه سراسر به کام تو گشتهمه مرزها پر ز نام تو گشت👤 فردوسی@FerdowsiPoet

پدید آمد از دور گرد سپاهغو دیده‌بان آمد از دیده‌گاه👤 فردوسی@FerdowsiPoet

سخن گر نگویی مرانم ز پیشکه من خود دلی دارم از درد ریش👤 فردوسی@FerdowsiPoet

ببستند بندی بر آیین خویشبران سان که بود آن زمان دین خویش👤 فردوسی@FerdowsiPoet

نشستند بر کوه دوک آن سراننهاده دو دیده بفرمانبران👤 فردوسی@FerdowsiPoet

فروماند زان شاه گیتی فروزبه بیرون بماندند لشکر سه روز👤 فردوسی@FerdowsiPoet

سرای سپنج است هرچون که هستبدو اندر ایمن نشاید نشست👤 فردوسی@FerdowsiPoet

هم آن گنج و هم لشکر نامداربیاراسته چون گل اندر بهار👤 فردوسی@FerdowsiPoet

که این را به اندام‌ها در بمالسرون و میان و بر و پشت و یال👤 فردوسی@FerdowsiPoet

به پیروزی دادگر یک خدایبه ایران چنان آمدم باز جای👤 فردوسی@FerdowsiPoet

همان شه چو مجلس بیاراستیهمان نامهٔ باستان خواستی👤 فردوسی@FerdowsiPoet

به دستور گفت ای جهاندیده مردفراز آمد آن روز ننگ و نبرد👤 فردوسی@FerdowsiPoet

به گفتار دهقان کنون بازگردنگر تا چه گوید سراینده مرد👤 فردوسی@FerdowsiPoet

همه شب بدی خوردن آیین اویدل مهتران پرشد ازکین اوی👤 فردوسی@FerdowsiPoet

یکی سرخ گوهر به جای چراغفروزان شده زو همه بوم و راغ👤 فردوسی@FerdowsiPoet

سپهبد به تاریکی اندر بمردشب و روز روشن به خسرو سپرد👤 فردوسی@FerdowsiPoet

چنین گوی کاین تاج و انگشتریمرا شاه داد از پی مهتری👤 فردوسی@FerdowsiPoet

بدو گفت کاین کوس و زرینه کفشبه نیک اختری کاویانی درفش👤 فردوسی@FerdowsiPoet

زمین را به خوبی بیاراستیدل تیره از غم بپیراستی👤 فردوسی@FerdowsiPoet

بسی آفرین بر سیاوش بخواندکه خسرو به چهره جز او را نماند👤 فردوسی@FerdowsiPoet

به یک دست او زال و رستم به همچو پیل سرافراز و شیر دژم👤 فردوسی@FerdowsiPoet

پرستنده ماییم و فرمان تراستنگر تا چه باید تن و جان تراست👤 فردوسی@FerdowsiPoet

اگر آب حیوان به چنگ آوریمبسی بر پرستش درنگ آوریم👤 فردوسی@FerdowsiPoet

بدو گفت گشتاسپ کان تیغ سلمبیارید و اسپی سرافراز گرم👤 فردوسی@FerdowsiPoet

پذیره شدندش بزرگان شهرکسی را که از مهتری بود بهر👤 فردوسی@FerdowsiPoet

به گرد سپه بر یکی کنده کردطلایه به هر سو پراگنده کرد👤 فردوسی@FerdowsiPoet

دلارام گنجور شاه اردوانکه از من بود شاد و روشن‌روان👤 فردوسی@FerdowsiPoet

سر شهریاران تهی کرد جایفریبنده را گفت نزد من آی👤 فردوسی@FerdowsiPoet

چو نزدیک درگاه موبد رسیدپراگنده گردان و در بسته دید👤 فردوسی@FerdowsiPoet

کسی کاندرین جنگ سستی کندبکوشد که تا جان‌پرستی کند👤 فردوسی@FerdowsiPoet

ز بس نیزه و تیغهای بنفشهوا گشته پر پرنیانی درفش👤 فردوسی@FerdowsiPoet

می روشن آمد ز پرمایه جاممر آن چهر دارد منوچهر نام👤 فردوسی@FerdowsiPoet

که گر بهر ما زین سرای سپنجنیامد به جز درد و اندوه و رنج👤 فردوسی@FerdowsiPoet

ز خورشید تابنده شد دشت گرمسپهبد ز نخچیر برگشت نرم👤 فردوسی@FerdowsiPoet

پدرت از غم او بکاهد همیکنون کین او خواست خواهد همی👤 فردوسی@FerdowsiPoet

که تا من به گیتی کمر بسته‌امبسی رزم گردنکشان جسته‌ام👤 فردوسی@FerdowsiPoet

ز هر کشوری بر گرفتند راهبرفتند پویان به نزدیک شاه👤 فردوسی@FerdowsiPoet

چو ده سال بگذشت زین با دو سالشکست اندر آمد به سال و به مال👤 فردوسی@FerdowsiPoet

بزرگان چو در پارس گرد آمدندبر تاجور یزدگرد آمدند👤 فردوسی@FerdowsiPoet

سپه کش چو رستم سپاهی گرانبسی نامداران و جنگ آوران👤 فردوسی@FerdowsiPoet

چنین گفت کز خواب شاه جهانبه بیداری آمد سپاهی گران👤 فردوسی@FerdowsiPoet

براندازه‌شان یک بیک هدیه داداز ایوان خسرو برفتند شاد👤 فردوسی@FerdowsiPoet

همان با کلاهست و با دستگاههمی سر برآرد ز تابنده ماه👤 فردوسی@FerdowsiPoet

نوشته نوشتش یکی استوارکه ای نامور فرخ اسفندیار👤 فردوسی@FerdowsiPoet

نه بر آرزو کینه خواه آمدیمز بهر بر و بوم و گاه آمدیم👤 فردوسی@FerdowsiPoet

چو شد مست و هنگام خواب آمدشهمی از نشستن شتاب آمدش👤 فردوسی@FerdowsiPoet

برهنه سر و پای پرگرد و خاکبه تن بر همه جامه کردند چاک👤 فردوسی@FerdowsiPoet

چو بیژن پدید آمد اندر نشیبسبک شد عنان و گران شد رکیب👤 فردوسی@FerdowsiPoet

از اسپ اندر آمد دو دستش ببستبپیش اندر افگند و خود برنشست👤 فردوسی@FerdowsiPoet

ز رستم بپرسید پس شهریارکه چون راند خواهی برین گونه کار👤 فردوسی@FerdowsiPoet

چو بشنید خاقان بیاراست گاهبفرمود تا برگشادند راه👤 فردوسی@FerdowsiPoet

یکی پیش رو بود مهتر ز پیلبه سر بر سرو داشت همرنگ نیل👤 فردوسی@FerdowsiPoet

ز کیخسرو از من بیازرد شاهجز این خویشتن را ندانم گناه👤 فردوسی@FerdowsiPoet

به نزدیک منذر شدند این گروهکه بهرام شه بود زیشان ستوه👤 فردوسی@FerdowsiPoet

ازین سرفرازان همالی بجویکه باشد به نزد پدرت آبروی👤 فردوسی@FerdowsiPoet

یکی تیغ باریک بر گردنشپدید آمده چاک پیراهنش👤 فردوسی@FerdowsiPoet

ز زین برگرفتش به کردار بادنیامد همی زو بدلش ایچ یاد👤 فردوسی@FerdowsiPoet

دل از نور ایمان گر آگنده‌ایترا خامشی به که تو بنده‌ای👤 فردوسی@FerdowsiPoet

ورا بسته و کشته دیدند خواربر آسوده از گردش روزگار👤 فردوسی@FerdowsiPoet

یکی کوس بودش ز چرم هژبرکه آواز او برگذشتی ز ابر👤 فردوسی@FerdowsiPoet

جهان آفرین را ستایش گرفتنیایش ورا در فزایش گرفت👤 فردوسی@FerdowsiPoet

دو چشم کیانی به هم بر نهاد،بپژمرد و برزد یکی سرد باد»👤 فردوسی@FerdowsiPoet

یکی تاج زرین نگارش گهرنهاد از بر تارک زال زر👤 فردوسی@FerdowsiPoet

چنین هم شب تیره بیدار بودپرستندهٔ پاک دادار بود👤 فردوسی@FerdowsiPoet

که پرسد همی شاه را شهریارهمی گوید ای مهتر نامدار👤 فردوسی@FerdowsiPoet

نگهبان او کرد پس‌اند مردگو پهلوان زاده با داغ و درد👤 فردوسی@FerdowsiPoet

بیامد جهاندار با تیغ تیزسری پر ز کینه دلی پر ستیز👤 فردوسی@FerdowsiPoet

بران سان یکی اژدهای دلیربه کشور بمانند تا سال دیر👤 فردوسی@FerdowsiPoet

چو رستم بیاید نکوهش کندمگر کین سخن را پژوهش کند👤 فردوسی@FerdowsiPoet

بدان خو مبادا که مردم بودچو باشد پی مردمی گم بود👤 فردوسی@FerdowsiPoet

چو زین آگهی شد به فغفور چینکه با فر مردی ز ایران زمین👤 فردوسی@FerdowsiPoet

نهاد از بر نامه بر مهر شاهفرستاده را گفت برکش براه👤 فردوسی@FerdowsiPoet

چنین کردشان ایزد دادگرنه رای و نه دانش نه پای و نه پر👤 فردوسی@FerdowsiPoet

ستودن، نداند کس او را، چو هستمیانْ بندگی را، ببایدْت بست👤 فردوسی@FerdowsiPoet

بیاراست بر میمنه گیو و طوسسواران بیدار با پیل و کوس👤 فردوسی@FerdowsiPoet

چو طوس و فریبرز و گودرز و گیوچو رهام و گرگین و فرهاد نیو👤 فردوسی@FerdowsiPoet

تهمتن زمین را به مژگان برفتکمر برمیان بست و چون باد تفت👤 فردوسی@FerdowsiPoet

بیاراست کاووس خورشید فربدیبای رومی یکی مهد زر👤 فردوسی@FerdowsiPoet

بدو گفت کاووس یزدان پاکدل بدسگالت کند چاک چاک👤 فردوسی@FerdowsiPoet

وزان روی منزل بمنزل سپاههمی رفت و پیش‌اندر آمد دو راه👤 فردوسی@FerdowsiPoet

بیامد دژم از بر گاه اویهمه تیره دید اختر و ماه اوی👤 فردوسی@FerdowsiPoet

سپاهی که خورشید شد ناپدیدچو گرد سیاه از میان بردمید👤 فردوسی@FerdowsiPoet

چو شاپور شاپور گردد بلندشود نزد او گاه و تاج ارجمند👤 فردوسی@FerdowsiPoet

چو آمد تهمتن به ایوان خویشخروشید و تابوت بنهاد پیش👤 فردوسی@FerdowsiPoet

سپهبد بدارنده سوگند خوردکزین دژ برآرم بخورشید گرد👤 فردوسی@FerdowsiPoet

شوم جوشن و خود بیرون کنمبه می روی پژمرده گلگلون کنم👤 فردوسی@FerdowsiPoet

کزان هر سواری بهنگام کارنبر گاشتندی سر از ده سوار👤 فردوسی@FerdowsiPoet

سکندر سبک پرسش اندر گرفتکه ایدر چه بینید چیزی شگفت👤 فردوسی@FerdowsiPoet

ستاره‌شناسان ایران گروههرانکس که دانیم دانش پژوه👤 فردوسی@FerdowsiPoet

گهی بردبار و گهی رازدارکه باشد سخن نزد او پایدار👤 فردوسی@FerdowsiPoet

ازان خواه راهت که راه آفریدشب و روز و خورشید و ماه آفرید👤 فردوسی@FerdowsiPoet

وفادار باشیم تا جاودانسخن بشنویم از لب بخردان👤 فردوسی@FerdowsiPoet

همی چاره جست آن شب دیریازچو خورشید بنمود چینی طراز👤 فردوسی@FerdowsiPoet

بگفتند کای شاه با رای و هوشیکی اندرین کار بگشای گوش👤 فردوسی@FerdowsiPoet

برافگندی آیین شاهان خویشبزرگان گیتی که بودند پیش👤 فردوسی@FerdowsiPoet

نبد هم بدین هدیه همداستانعلف داد تا مرز هندوستان👤 فردوسی@FerdowsiPoet

چو بخشی به ارزانیان بخش گنجکسی را سپار این سرای سپنج👤 فردوسی@FerdowsiPoet

چنین گفت شیر ژیان با تخوارکه آمد دگرگون یکی نامدار👤 فردوسی@FerdowsiPoet

به شاپور بر آفرین خواندندزبرجد به تاجش برافشاندند👤 فردوسی@FerdowsiPoet