🔻ماجرای ما و چین📝 سمانه غیبی، فعال صنعت پتروشیمی در یادداشتی برای فرهخیتگان نوشت:🔻 در سالهای اخیر…
انتشار: 2026/08/24 08:52 UTCویرایش: 2026/08/24 09:45 UTCدریافت: 2026/08/24 09:45 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/24 09:45 UTC
🔻ماجرای ما و چین📝 سمانه غیبی، فعال صنعت پتروشیمی در یادداشتی برای فرهخیتگان نوشت:🔻 در سالهای اخیر درباره رابطه ایران و چین دو تصویر تقریباً متضاد شکلگرفته است؛ در یک تصویر، چین قدرتی است که میتواند محدودیتهای ناشی از تحریم را بیاثر کند و در تصویر مقابل، نتیجه گرفته میشود که شریک قابلاعتمادی نیست. هر دو تصویر بخشی از واقعیت را نادیده میگیرند. چین شریک بسیار مهمی است، اما شریک مهم الزاماً به معنای متحدی نیست که حاضر است هزینههای ما را بپردازد.🔻 این واقعیت را میتوان در حوزه بانکی هم دید. در ماههای اخیر گاهی از پیوستن بانکهای ایرانی به سامانه پرداخت بینبانکی فرامرزی چین، موسوم به CIPS، بهگونهای صحبت شده که گویی با این اتصال، مشکل نقلوانتقال پول ایران حل میشود.🔻 بدون تردید یکی از مهمترین زیرساختهای پرداخت فرامرزیCIPS است؛ اما کلیدی برای خاموشکردن تحریمها نیست. مسئله این است که کدام بانک بزرگ چینی حاضر است ریسک تحریمهای ثانویه را مدیریت کند. در ابتکار کمربند و راه نیز چین امروز بیشتر به پروژههای اقتصادیتر، قابلمدیریتتر و کمریسکتر توجه میکند. پروژه باید از نگاه سرمایهگذار چینی قابلاجرا باشد. 🔻 وزن اقتصادی ایران را باید در مقیاس اقتصاد چین دید. چین به ایران نیاز دارد، اما فقط ایران را ندارد و دهها گزینه دیگر پیش روی شرکتهای چینی است. سیاست میتواند در را باز کند؛ اما اقتصاد تعیین میکند چه میزان تجارت از آن عبور خواهد کرد. در داخل ایران نیز موانعی چون تعدد مراکز تصمیمگیری، تغییر مقررات و ابهام در تضمینها، فاصله میان تفاهم سیاسی و اجرای تجاری را افزایش میدهند.چند پیشنهاد برای تقویت همکاری با چینبرای آنکه رابطه با چین به همکاری اقتصادی واقعی تبدیل شود، چند اقدام مشخص ضروری است:نخست، آمادهسازی پروژههای بانکیپذیر: پروژهای که فقط اهمیت سیاسی داشته باشد اما مدل مالی قابلدفاعی نداشته باشد، برای سرمایهگذار چینی جذاب نخواهد بود.دوم، ایجاد سازوکار شفاف برای تسویه مالی: استفاده از سامانههایی مانند CIPS، بدون داشتن رابطه بانکی و سازوکار عملیاتی مشخص، بهتنهایی مشکل تجارت را حل نمیکند. سوم، کاهش بیثباتی مقررات:سرمایهگذار چینی باید بتواند پیشبینی کند قوانین مالیاتی، گمرکی، ارزی، صادراتی و مالکیت در طول اجرای پروژه تا چه اندازه باثبات خواهد بود؟ تغییرات مکرر مقررات و تعدد نهادهای تصمیمگیر، هزینه همکاری را بالا میبرد و حتی پروژههای اقتصادی مناسب را نیز با تأخیر مواجه میکند. 🔻 در کنار این سه اقدام، همکاری با چین نباید فقط به فروش نفت و مواد اولیه محدود بماند. چین نه مدینه فاضلهای است که همه محدودیتهای اقتصاد ایران را حل کند و نه کشوری است که اهمیت رابطه با آن را بتوان نادیده گرفت. هیچکشوری قرار نیست هزینه مشکلات ساختاری اقتصاد ایران را بهجای ما بپردازد. چین یک فرصت بزرگ برای اقتصاد ایران است؛ اما فرصت را نباید با راه میانبر اشتباه گرفت.🔗 متن کامل یادداشت را در سایت بخوانید🌐 FarhikhteganOnline.ir🔻 @FarhikhteganOnline