فرهنگ، هنر و موسیقی

فرهنگ، هنر و موسیقی pinned an audio file

کتابعشق مانْدبیست‌و‌چهار آهنگ از ارشد تهماسبیویراست دومناشر: ماهور، ۱۴۰۵آهنگ‌هاي اين مجموعه پيش از اين در آلبوم‌هاي عشق ماند، سايه‌هاي سبز و سعدي نامه منتشر شده است. بعضي از اين آثار که عموماً با کلام‌اند و در يک دسته بندي کلي و با اطلاقي عام مي‌توان آنها را تصنيف ناميد، از جهت قالب ريتميک و گردش آهنگ و همچنين تلفيق شعر، با نگاهي متفاوت از آنچه در تصنيف‌هاي قديمي و سنتي ديده مي‌شود ساخته شده‌اند. اکثر تصنيف‌ها با کوتاه ترين جواب و بعضي از تصنيف‌ها مانند سايه‌هاي سبز و سرو چمن بدون جوابِ موسيقي ساخته شده‌اند که نشان از نگاه و سلیقۀ من در اين مورد دارند چرا که دوست داشته ام کلام و شعر تصنيف با حداقل گسستگي شنيده شود.ارشد تهماسبیt.me/mahoorinstitutewww.mahoor.cominstagr…

مشارکت در آزادی زندانیان مالیبسم‌الله6037997950495615@haidersociety

⚫ صدای ماندگار موسیقی ایران خاموش شد⚫ ایرج درگذشت⚫حسین خواجه‌امیری، خواننده نامدار موسیقی ایرانی که با نام هنری ایرج شناخته می‌شد، امروز چهارشنبه ۲۱ مرداد ماه در سن ۹۴ سالگی درگذشت.⚫ خانه موسیقی ایران، درگذشت این هنرمند را به خانواده خواجه‌امیری، جامعه موسیقی و دوستداران فرهنگ و هنر ایران تسلیت می‌گوید و برای بازماندگان، صبر و شکیبایی آرزو می‌کند.www.iranhmusic.ir/11817

پهلوان آواز ایران از دنیا رفتخواننده پیشکسوت موسیقی ایران، پس از چند روز بستری بودن در بیمارستان بستری لحظاتی پیش در منزل خود دار فانی را وداع گفت.به گزارش پایگاه اطلاع رسانی موسیقی ایران، «ایرج» (حسین خواجه‌امیری)، خواننده پیشکسوت موسیقی که چندی پیش در بیمارستان بستری شد، پس از آن در منزل تحت مراقبت بود، روز چهارشنبه ۲۱ مردادماه در سن ۹۴ سالگی از دنیا رفت.خانه موسیقی ایران با انتشار اطلاعیه ای درگذشت این خواننده شهیر موسیقی کشورمان را تایید کرده است.مراسم تشیع پیکر این پیشکسوت عرصه آواز متعاقبا اعلام خواهد شد.

پیام تبریک انجمن موسیقی ایران به‌مناسبت روز خبرنگارانجمن موسیقی ایران در پیامی به‌مناسبت روز خبرنگار، از نقش خبرنگاران، نویسندگان و فعالان رسانه‌ای در روایت، نقد، ثبت و پاسداشت موسیقی ایران قدردانی کرد و بر اهمیت رسانه در شکل‌گیری حافظه فرهنگی جامعه تأکید کرد.به گزارش پایگاه اطلاع رسانی موسیقی ایران، متن پیام به شرح ذیل است: به نام خدابرای آنان که صدای فرهنگ را به گوش زمان می‌رسانندهر فرهنگی، برای آنکه در حافظه یک ملت ماندگار بماند، به کسانی نیاز دارد که آن را ببینند، بشنوند، روایت کنند و به دست زمان بسپارند.موسیقی نیز تنها در نغمه‌ها و صحنه‌ها زنده نمی‌ماند؛ بخشی از زندگی آن در واژه‌هایی ثبت می‌شود که خبرنگاران و نویسندگان فرهنگی، با دقت و مسئولیت، درباره هنرمندان، آثار، رویدادها و فراز و فرودهای این هنر می‌نویسند. آنان گاه نخستین شاهدان یک اتفاق هنری و گاه راویانی هستند که سال‌ها بعد، تصویری از یک دوره را برای آیندگان بازمی‌سازند.متن کامل پیام در nay.ir/?p=12653

t.me/ganjene_golpa%DA%A9%D8%AA%D8%A7%D8%A8 گنجینه گلپا منتشر شد دوستان و همراهان اطلاع رسانی کنید

@hezar_dastan_sjh

این تصویر برگرفته از آلبوم خانوادگی فیروز فیروز، فرزند شاهزاده عبدالحسین میرزا فرمانفرما، با شماره فقره 1275A1 است که نخستین‌ بار در وب‌ سایت " دنیای زنان در عصر قاجار " منتشر شده. در حاشیه تصویر آمده است: " سازندگان دوره محمدحسن میرزا، ولیعهد قاجار در تبریز ".همان‌ گونه که مستحضرید، افراد حاضر در این عکس ظاهراً از جمله رقاصه‌ هایی هستند که در دربار ولایتعهدی عهدی تبریز با ولیعهد محمدحسن میرزا قاجار ارتباط داشته‌ اند. شواهد مختلفی از جمله نوع پوشش، حالت چهره‌ ها، حضور قلیان در سمت چپ تصویر، نشستن افراد بر فرش و صندلی لهستانی، و پارچه متقال نصب‌ شده در پس‌ زمینه (که در آن دوران برای عکس‌ های رسمی درباری به کار می‌ رفت)، همگی مؤید آن‌ اند که این تصویر در فضایی خاص و درباری گرفته شده و افراد حاضر در آن از طبقات خاص جامعه قاجار بوده‌ اند.با توجه به شرایط تاریخی و اجتماعی آن دوران، عکاسی برای عموم مردم ممکن نبود. تجهیزات حجیم و سنگین عکاسی معمولا با درشکه جابه‌ جا می‌ شد و امکان ثبت عکس، در انحصار درباریان، رجال و طبقات اشرافی بود.در این تصویر، سه دختر با ظاهری متفاوت از پوشش متداول زنان آن زمان، در اطراف بانویی با پوششی نسبتا موجه دیده می‌ شوند. برخی از پژوهشگران تبریز! این بانو را " زینب پاشا " معرفی کرده‌ اند. این در حالی است که صاحب اصلی آلبوم، آقای فیروز فیروز، به‌ روشنی نام و هویت افراد حاضر در تصویر را می‌ شناخته و در حاشیه آلبوم نیز توضیحی رسمی درباره آنان درج کرده است.اما با وجود این شواهد روشن، متأسفانه برخی افراد، با نادیده‌ گرفتن اصل ماجرا، همچنان بر انتساب نادرست تصویر به زینب پاشا پافشاری می‌ کنند.با این حال، این انتساب از منظر تاریخی و فرهنگی کاملا بی‌ اساس است. زینب پاشا زنی دیندار، متعهد به آداب اجتماعی و مذهبی و مورد اعتماد اجتماع بود و به هیچ‌ وجه با چنین ظاهر و هیئتی در مجامع عمومی حضور نمی‌ یافت. همراهان او نیز زنانی با وقار، متدین و اهل احترام بودند. بنابراین، فضا و ترکیب این عکس با منش و شخصیت " زینب پاشا " هیچ همخوانی ندارد و انتساب آن به ایشان فاقد اعتبار تاریخی است و توهینی به شعور تاریخی مردم آذربایجان تلقی می گردد.آنچه بیش از پیش نگران‌ کننده است، پیامدهای چنین انتساب‌ های نادرست است. این اقدامات نه‌تنها حقیقت تاریخی را مخدوش می‌ کنند، بلکه پژوهشگران، هنرمندان و علاقه‌ مندان به تاریخ و فرهنگ را نیز به بیراهه می‌ برند. تصور کنید نقاش یا مجسمه سازی، با هدف پاسداشت نقش زنان در جنبش مشروطه، بر پایه ی این تصویر جعلی اثری هنری خلق کند و پس از صرف وقت و انرژی، دریابد که اساس کارش بر اطلاعات نادرست و فاقد اعتبار علمی بنا شده است. این‌گونه خطاها نه‌تنها به تحریف تاریخ می‌ انجامند، بلکه اعتماد عمومی به منابع و پژوهش‌ های تاریخی را نیز خدشه‌ دار می‌کنند.حفظ میراث تاریخی، نیازمند دقت در بررسی اسناد و پرهیز از احساسات و روایت‌ های غیرمستند است. شخصیت‌ هایی چون زینب پاشا، بیش از آنکه به تصاویر مجهول و انتساب‌ های بدون سند نیاز داشته باشند، به پژوهش‌ های دقیق و روایت‌ های مبتنی بر حقیقت تاریخی نیازمندند. احترام به تاریخ، در گرو احترام به اسناد و پرهیز از تحریف آنهاست.از همه ی دوستان، پژوهشگران و هنرمندان گرامی خواهشمندم برای جلوگیری از تکرار این خطای تاریخی، این متن و تصویر اصلی را با نقاشان، مجسمه‌سازان، طراحان و دیگر فعالان حوزه هنر به اشتراک بگذارند تا در خلق آثار مرتبط با زینب پاشا، از اسناد معتبر و مستند استفاده شود و این انتساب نادرست بار دیگر تکرار نگردد.@hezar_dastan_sjh

@hezar_dastan_sjh

معرفی آرشیو و مرکز پژوهش موسیقی تبریزهر سرزمین، حافظه‌ ای تاریخی دارد و اسناد و تصاویر، معتبرترین راویان آن حافظه‌ اند. اگر این میراث ارزشمند حفظ و ثبت نشود، بخشی از هویت فرهنگی و تاریخی آن سرزمین نیز به فراموشی سپرده خواهد شد.آذربایجان، جایگاه برخی از بزرگترین اندیشمندان و نظریه‌ پردازان موسیقی ایران، همچون صفی‌ الدین ارموی و عبدالقادر مراغه‌ ای، بوده و از دیرباز نقش مهمی در پرورش موسیقی‌ دانان این سرزمین داشته است. در این میان، تبریز به‌ دلیل جایگاه تاریخی خود به‌ عنوان یکی از مراکز مهم سیاسی، فرهنگی و اجتماعی ایران، همواره یکی از مهمترین کانون‌ های فعالیت‌ های موسیقایی، پرورش هنرمندان و شکل‌ گیری جریان‌ های اثرگذار موسیقی بوده است.با توجه به این پیشینه ی ارزشمند، حفظ و پاسداری از اسناد و تصاویر تاریخی موسیقی این سامان، برای من تنها یک فعالیت پژوهشی نیست؛ بلکه ادای دینی به تبریز، زادگاهم و میراث فرهنگی این سرزمین است. تلاشی که بیش از سه دهه از عمر خود را صرف گردآوری، حفظ، مستندسازی و طبقه‌ بندی این اسناد کرده‌ ام تا فرزندان آذربایجان و نسل‌ های آینده بتوانند تاریخ و گذشته ی موسیقی خود را به شکلی مستند و بر پایه ی اسناد و مدارک معتبر بشناسند.بدین‌ وسیله به اطلاع پژوهشگران، نویسندگان، هنرمندان، دانشجویان، مجموعه‌ داران و علاقمندان به تاریخ و فرهنگ موسیقی تبریز می‌ رساند:آرشیو و مرکز پژوهش موسیقی تبریز حاصل بیش از ۳۰ سال پژوهش، جستجو، گردآوری، حفظ و طبقه‌ بندی اسناد و تصاویر تاریخی موسیقی تبریز است؛ مجموعه‌ ای ارزشمند که بخش مهمی از تاریخ موسیقی این شهر را از اواخر دوره ی قاجار تا پایان دوره ی پهلوی دوم دربر می‌ گیرد.این آرشیو شامل مجموعه‌ ای گسترده از اسناد، تصاویر، مدارک و یادگارهای تاریخی است که چهره‌ ها، جریان‌ ها، نهادها و دوره‌ های مهم موسیقی تبریز را دربر می‌ گیرد، از جمله:▪️ اسناد و تصاویر هنرمندان موسیقی ایرانی تبریز از اواخر دوره ی قاجار تا پایان دوره ی پهلوی دوم▪️ اسناد و تصاویر هنرمندان ارمنی موسیقی کلاسیک تبریز▪️ اسناد و تصاویر موسیقی دوره ی اشغال آذربایجان و دوره ی فرقه دموکرات آذربایجان (۱۳۲۰ تا ۱۳۲۵)▪️ اسناد و تصاویر هنرمندان موسیقی آذری تبریز (۱۳۲۶ تا ۱۳۵۷)▪️ اسناد و تصاویر هنرستان موسیقی تبریز (۱۳۳۵ تا ۱۳۵۷)▪️ اسناد و تصاویر رادیو تبریز (۱۳۲۴ تا ۱۳۵۷)هدف از شکل‌ گیری این آرشیو، حفظ، ثبت و مستندسازی تاریخ موسیقی تبریز در همه ی دوره‌ ها و جریان‌ های آن است؛ تا پژوهشگران، هنرمندان، نویسندگان و علاقمندان بتوانند با تکیه بر اسناد تاریخی، گذشته ی موسیقایی این شهر را دقیق‌ تر مطالعه و بررسی کنند.در این آرشیو، هر تصویر تنها یک عکس نیست؛ هر سند، روایتی از زندگی هنرمندان، محافل موسیقی، آموزش موسیقی، هنرستان موسیقی، رادیو تبریز و تحولات فرهنگی و هنری یک دوره ی تاریخی است.از پژوهشگران، نویسندگان، هنرمندان، دانشجویان، مجموعه‌ داران و علاقمندان دعوت می‌ شود برای بازدید از این مجموعه و آشنایی با اسناد و تصاویر تاریخی آن، از طریق پیام مستقیم (دایرکت) هماهنگی لازم را انجام دهند.تاریخ را نمی‌ توان با حدس و گمان نوشت؛ تاریخ را باید از دل اسناد و تصاویر روایت کرد.آرشیو و مرکز پژوهش موسیقی تبریزبنیان‌گذار: سیدجواد حسینیپژوهشگر تاریخ موسیقی ایران و تبریز@hezar_dastan_sjh

@hezar_dastan_sjh

💠 «آیین یادمان مهندس جواد عقیلی»👤 هنرمند نقاش، میراث‌دار و آخرین بازمانده پیشکسوت نقاشان قهوه‌خانه‌ای کشور 🔹همراه با رونمایی تک اثری از استاد عقیلی، پخش مستندی از زندگی، فعالیت‌ها و آثار ایشان، سخنرانی هنرمندان و اساتید، اجرای پرده‌خوانی و اجرای موسیقی (ساز و آواز) و ...🗞️ مطالعه خبر و زندگینامه استاد عقیلی 📆 پنجشنبه ۸ مرداد ساعت ۱۸📍فرهنگسرای ارسباران👈 حضور برای همه علاقه‌مندان آزاد است. 🆔 @arasbaraninfo

ادامهٔ یادداشت👆🔸امروز، اکبر عبدی از میان ما رفته است، اما پرسش همچنان باقی است: چه کسی مسئول ازدست‌رفتن این فرصت‌هاست؟ چرا سرمایه‌های فرهنگی ما زمانی مورد توجه قرار می‌گیرند که دیگر امکان گفت‌وگو با آنان وجود ندارد؟ چرا همیشه پس از فقدان یک هنرمند بزرگ به پیام‌های تسلیت، مراسم یادبود و جملات ستایش‌آمیز بسنده می‌کنیم، در‌حالی‌که پیش‌از آن فرصت ثبت روایت زندگی و تجربه‌های او را داشتیم؟ ادای احترام واقعی به اسطوره‌های هنر فقط برگزاری مراسم بزرگداشت نیست، بلکه حفظ اندیشه‌ها، خاطرات و تجربه‌های آنان برای نسل‌های آینده است. فرصت را باید پیش از آنکه دیر شود، غنیمت شمرد. برخی انسان‌ها فقط هنرمند نیستند، آنان بخشی از هویت فرهنگی یک جامعه‌اند. آنان اسطوره‌اند و اسطوره‌ها نباید بی‌صدا از تاریخ عبورکنند. سفر ابدی اکبر عبدی فقط پایان زندگی یک بازیگر نیست، یادآوری تلخی است از مسئولیتی که هنوز در برابر حافظۀ فرهنگی ایران بر دوش ماست.✍امید اخوی، دانش‌آموختۀ دکتری تاریخ ایران، دانشگاه شیراز، ۳ مرداد ۱۴۰۵.t.me/mardomnameh

♦️سفر ابدی اسطورۀ هنر ایران: غم‌نامه‌ای برای اکبر عبدی و نقدی بر فراموشی تاریخ شفاهی سینمای ایران🔸درگذشت هنرمندان بزرگ فقط پایان یک زندگی نیست. گاه خاموش شدن بخشی از حافظۀ فرهنگی یک جامعه است. وقتی از اکبر عبدی سخن می‌گوییم، از هنرمندی سخن می‌گوییم که بیش از چهار دهه در سینمای ایران حضور مؤثر داشت. بازیگری که شاید مسیر کلاسیک و آکادمیک بازیگری را طی نکرده بود، اما با استعداد ذاتی، هوش هنری، خلاقیت، نگاه انسانی و توانایی شگفت‌انگیز خود به یکی از ماندگارترین چهره‌های تاریخ سینمای ایران تبدیل شد. اکبر عبدی فقط یک بازیگر کمدی نبود. او هنرمندی بود که خنده را به بخشی از زندگی مردم تبدیل کرد، اما توانایی‌اش فراتر از کمدی بود. در ژانرهای مختلف، از نقش‌های طنز تا نقش‌های جدی و پیچیده، توانایی خود را نشان داد و ثابت کرد که یک بازیگر بزرگ محدود به یک قالب نیست. حضور او در سینمای ایران، از دهۀ ۱۳۶۰ تا سال‌های بعد، همراه با خاطرات چند نسل از ایرانیان بود؛ نسلی که با فیلم‌های او خندید، با نقش‌هایش هم‌ذات‌پنداری کرد و بخشی از تجربۀ فرهنگی خود را با آثار او ساخت.🔸اما پرسش مهم اینجاست: آیا ما توانستیم روایت این سرمایۀ فرهنگی را ثبت کنیم؟فراتر از مصاحبه‌های کوتاه رسانه‌ای، گفت‌وگوهای مناسبتی و برنامه‌هایی که بیشتر جنبۀ تبلیغاتی و سرگرمی داشتند، چند مصاحبۀ عمیق، علمی و پژوهشی دربارۀ تاریخ شفاهی سینمای ایران با حضور چنین هنرمندی انجام شد؟ چند ساعت گفت‌وگوی دقیق دربارۀ تجربه‌های او، پشت صحنۀ فیلم‌ها، تحولات سینمای ایران، شیوۀ بازیگری و خاطرات چهار دهه فعالیت هنری‌اش ثبت شد؟ پاسخ این پرسش، متأسفانه تلخ است.🔸اینجاست که مسئولیت رشتۀ تاریخ، به‌ویژه تاریخ شفاهی، اهمیت پیدا می‌کند. تاریخ فقط مطالعۀ گذشته نیست، بلکه ثبت، تحلیل و حفظ تجربه‌های زیستۀ انسان‌ها است. تاریخ شفاهی وظیفه دارد روایت کسانی را ثبت کند که در شکل‌گیری فرهنگ، هنر و جامعه نقش داشته‌اند. کسانی که خود بخشی از حافظۀ تاریخی یک ملت هستند. هنرمندانی مانند اکبر عبدی گنجینه‌هایی زنده از تجربه و روایت بودند و با خاموش شدن صدای آنان بخشی از این حافظه نیز در معرض فراموشی قرار می‌گیرد.🔸اما تلخ‌ترین بخش ماجرا اینجاست. سال‌هاست از تفاهم‌نامه‌ها، همکاری‌های مشترک، حمایت از پژوهش‌های فرهنگی و حفظ میراث هنری سخن گفته می‌شود. هر روز خبری از امضای تفاهم‌نامه‌ای تازه میان دانشگاه‌ها، انجمن‌ها و نهادهای مختلف منتشر می‌شود. عکس‌ها گرفته می‌شوند، خبرها منتشر می‌شوند و از آغازِ همکاری‌های گسترده سخن گفته می‌شود. اما حاصل این همه تفاهم‌نامه چیست؟ اگر این همکاری‌ها به عمل واقعی تبدیل می‌شد، امروز نباید حسرت ثبت خاطرات و تجربه‌های هنرمندان بزرگی را بخوریم که یکی پس از دیگری از میان ما می‌روند. واقعیت این است که بسیاری از این تفاهم‌نامه‌ها هرگز از مرحلۀ امضا، جلسه و عکس یادگاری فراتر نرفته‌اند. گویی برای برخی، خودِ امضای تفاهم‌نامه مهم‌تر از اجرای مسئولیت فرهنگی آن است. 🔸در این میان، نه گروه‌های علمی و پژوهشی، نه انجمن‌های تخصصی، نه انجمن ایرانی تاریخ و نه حتی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی آن‌گونه که انتظار می‌رفت، اقدام عملی و ماندگاری برای ثبت نظام‌مند تاریخ شفاهی هنرمندان انجام نداده‌اند. سال‌ها پیش نیز دربارۀ همین مسئله پرسیده شده بود که این همه تفاهم‌نامه سرانجام به کجا می‌رسد؟ این همه امضا، نشست و وعده چه زمانی به نتیجه‌ای واقعی برای حفظ تاریخ فرهنگی ایران تبدیل خواهد شد؟ امروز همان پرسش همچنان باقی است. اگر فقط بخشی از این انرژی و امکانات صرف ایجاد یک مرکز تخصصی و فعال تاریخ شفاهی سینما می‌شد، امروز ده‌ها ساعت مصاحبۀ عمیق با اکبر عبدی در اختیار پژوهشگران قرار داشت؛ مجموعه‌ای ارزشمند از اسناد صوتی، تصویری و مکتوب که می‌توانست شناخت ما از سینمای ایران در دهه‌های گذشته را غنی‌تر کند. برای تاریخ شفاهی، فرصت و لحظات مهم هستند و غفلت از آن خسران بزرگی است.t.me/mardomnameh%D8%A7%D8%AF%D8%A7%D9%85%… یادداشت👇

🖤 برای تمام لحظاتِ قشنگی که هنرمندانه برامون ساختین، ممنونیم جناب اکبر عبدی بزرگ‌مرد 🥀 روحتان شاد و یادتان گرامی📍فرهنگسرای ارسباران 🆔 @arasbaraninfo

فرهنگ، هنر و موسیقی pinned «با سلام و احترام به آگاهی همراهان گرانقدر فرهنگسرای ارسباران می‌رساند برنامه «هزار ترانه هزاران خاطره»، روز جمعه ۲ مردادماه برگزار نمی‌شود. زمان بعدی اجرا، متعاقبا از طریق صفحات مجازی ارسباران اعلام خواهد شد. پوزش و سپاس 🌹✨»

🎼 «هزار ترانه هزاران خاطره» 🔹آیین یادمان محمدعلی عزیزی و هما میرافشار دو نام و چهره ماندگار شعر، ترانه و موسیقی 👥 با حضور چهره‌ها و هنرمندان کشور از جمله: علیرضا افتخاری، حمیدرضا نوربخش، محمدعلی چاووشی، مهرداد انتظاری و... 🔹 همراه با اجرای چندین بخش موسیقی،…با سلام و احترام به آگاهی همراهان گرانقدر فرهنگسرای ارسباران می‌رساند برنامه «هزار ترانه هزاران خاطره»، روز جمعه ۲ مردادماه برگزار نمی‌شود.زمان بعدی اجرا، متعاقبا از طریق صفحات مجازی ارسباران اعلام خواهد شد.پوزش و سپاس 🌹✨

🎼 «هزار ترانه هزاران خاطره»🔹آیین یادمان محمدعلی عزیزی و هما میرافشار دو نام و چهره ماندگار شعر، ترانه و موسیقی👥 با حضور چهره‌ها و هنرمندان کشور از جمله: علیرضا افتخاری، حمیدرضا نوربخش، محمدعلی چاووشی، مهرداد انتظاری و... 🔹 همراه با اجرای چندین بخش موسیقی، سخنرانی، پخش کلیپ از آثار این دو هنرمند فقید و...🗞️ مطالعه خبر📆 جمعه ۲ مرداد ساعت ۱۷📍فرهنگسرای ارسباران👈 حضور برای همه علاقه‌مندان آزاد است. 🆔 @arasbaraninfo

نوای دونَلی خاموش شد؛ شیرمحمد اسپندار درگذشتنوازنده پیشکسوت و از نامدارترین هنرمندان موسیقی بلوچستان، شامگاه چهارشنبه ۳۱ تیرماه در ۹۸ سالگی درگذشت.به گزارش پایگاه اطلاع رسانی موسیقی ایران، شیرمحمد اسپندار، استاد برجسته و پیشکسوت موسیقی نواحی ایران و از شناخته‌شده‌ترین نوازندگان ساز دونَلی، شامگاه چهارشنبه ۳۱ تیرماه در ۹۸ سالگی به دلیل بیماری و کهولت سن دار فانی را وداع گفت؛ هنرمندی که عمر خود را صرف پاسداری از موسیقی بومی بلوچستان کرد.متن کامل خبر در nay.ir/?p=12469

⁨ ⁨ شماره هجدهم از پنجمین دورهٔ فصلنامهٔ علمی مطالعات هنر و زیباشناسی (زمستان ۱۴۰۴) در پایگاه رسمی این نشریه به آدرس زیر منتشر شده و قابل دریافت است:www.artstudiesmag.ir.مدیرمسئول و سردبیر: دکترمحمدرضا عزیزیمدیر داخلی: دکتر محمدامین خلیلیانامور داخلی: نازیلا جنتیویراستار: رویا مرادی ده‌گلیگرافیک و صفحه آرایی: آژانس بادبانتصویر پشت جلد اثر محمد سیاه قلم@artstudiesmag_ir

#جنوبم_دردمندمبوشهر و سرتاسر جنوب ایران 🌎@flowwithmusic

آموزشگاه‌های موسیقی در آستانه ورشکستگی/ راه‌های درآمد اهالی موسیقی از بین رفته استکیوان ساکت می گوید متاسفانه آموزشگاه‌های موسیقی در حال تعطیلی هستند و اگر فکر درستی نشود بسیاری از این آموزشگاه‌ها ورشکست و تعطیل می شوند.کیوان ساکت در گفتگو با خبرنگار پایگاه اطلاع رسانی موسیقی ایران، گفت: متاسفانه آموزشگاه‌های موسیقی در حال تعطیلی هستند و اگر فکر درستی نشود بسیاری از این آموزشگاه‌ها ورشکست و تعطیل می شوند.این نوازنده در ادامه بیان کرد: تعطیلی آموزشگاه‌ها تنها به صاحبان آموزشگاه‌ها آسیب نمی‌زند بلکه بسیاری از هنرمندان بیکار می شوند. هر آموزشگاه میانگین ۲۰ تا ۵۰ و یا بیشتر هنر آموز ( آموزگار) دارد که این هنرآموزان هم جوانانی تحصیل‌کرده‌ موسیقی هستند یا اینکه سال‌ها برای یادگیریِ موسیقی تلاش کرده‌اند. تعطیلیِ هر آموزشگاه موجبِ بیکاریِ همین هنرمندان هم می‌شود.متن کامل گفتگو در nay.ir/?p=12453

از ممنوع‌التصویری تا حذف از فضای مجازی؛ چرا تحمل فردوسی‌پور برای عده‌ای سخت است؟✍️نغمه افشارگروه ورزشی چندثانیه آنلاین🔹برای خیلی‌ها، فوتبال بدون هیجان و صدای عادل فردوسی‌پور چیزی کم دارد. مردی که برنامه‌اش «نود» بود، اما خودش همیشه نمره‌ی ۱۰۰ را می‌گرفت.🔹سال‌هاست تصویر و صدای فردوسی‌پور را از فوتبال حذف کرده‌اند، اما مخاطب هیچ‌وقت به نبودنش عادت نکرد. «نود» را گرفتند، عادل را از تلویزیون کنار گذاشتند، اما او از فوتبال نرفت. هر بار فقط از یک قاب به قاب دیگری رفت و دوباره مخاطبانش را دور خودش جمع کرد.🔹حالا اما سایت «فوتبال ۳۶۰» از دسترس خارج شده و هنوز علت دقیقش مشخص نیست. فردوسی‌پور می‌گوید امیدوار است ماجرا فقط یک مشکل فنی باشد. اما همین اتفاق، حتی با وجود این ابهام، دوباره همان سؤال قدیمی را زنده کرده است: چرا تحمل فردوسی‌پور برای عده‌ای سخت است؟🔹البته بنا نیست دفاعی کورکورانه از عادل فردوسی‌پور کنیم. قرار نیست چون کسی او را دوست دارد، هر اتفاقی درباره‌اش را ناعادلانه بدانیم.اما حتی اگر طرفدار عادل هم نباشی، نمی‌توانی از کنار تعداد سؤال‌هایی که در این سال‌ها بی‌جواب مانده، به‌سادگی عبور کنی.🔹چرا «نود» تعطیل شد؟ چرا عادل از تلویزیون کنار گذاشته شد؟ چرا پروژه‌ی «۹۹» به آنتن نرسید؟ چرا گزارش‌های آنلاینش متوقف شد؟ و حالا چرا سایت «فوتبال ۳۶۰» از دسترس خارج شد؟🔹ممکن است برای هرکدام از این اتفاق‌ها توضیح رسمی وجود داشته باشد. اما وقتی این اتفاق‌ها یکی‌یکی کنار هم قرار می‌گیرند، سؤال‌ها هم بیشتر می‌شوند.🔹بحث این است که چرا درباره‌ی یکی از محبوب‌ترین چهره‌های رسانه‌ای ایران، هر بار باید به جای یک پاسخ روشن، با ابهام تازه‌ای روبه‌رو شویم؟🔹عادل نه سیاست‌مدار است، نه رهبر یک جریان سیاسی. اما چیزی دارد که برای هر رسانه‌ای از خیلی امکانات رسمی مهم‌تر است: اعتماد مخاطب.اعتمادی که سال‌ها در تلویزیون ساخت، اما تلویزیون صاحبش نشد.🔹این‌که می‌شود یک نفر را از یک شبکه حذف کرد، اما نمی‌شود به همین سادگی او را از ذهن مخاطبانش حذف کرد، شاید برای عده‌ای دردناک است.🔹عادل فردوسی‌پور سال‌ها «فرزند رسانه ملی» بود. اما حالا هر بار که رسانه‌ای برای ادامه کارش می‌سازد، دوباره با همان سؤال قدیمی روبه‌رو می‌شود:🔹آیا می‌شود صدایی را که میلیون‌ها نفر انتخاب کرده‌اند، فقط با بستن یک قاب خاموش کرد؟ / چند ثانیه@NewJournalism روزنامه نگاری جدید