🕊آزادی به چه معنا است؟ آزادی صرفاً به معنای زندانی نبودن یا برده نبودن نیست. آزادی به معنایِ آن است…
انتشار: 2026/08/12 13:03 UTCدریافت: 2026/08/15 05:12 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/15 05:12 UTC
🕊آزادی به چه معنا است؟ آزادی صرفاً به معنای زندانی نبودن یا برده نبودن نیست. آزادی به معنایِ آن است که تو بدون محدویت های ظالمانه تحمیل شده از سویِ دیگران از جمله آنان که در قدرت قرار دارند، حق داشته باشی آن گونه که خودت انتخاب کرده ای، عمل کنی، بگویی، و…🪶جامعهٔ آزاد نه بر اساس قدرت و سلطهٔ دولتی، بلکه بر اساس اعتماد و همکاری عمل میکند. ثروت در یک جامعهٔ آزاد بهواسطهٔ مبادلهٔ داوطلبانه و توسط مردمی حاصل میشود که محصولاتی مفید تولید میکنند و آنها را با دیگران مبادله میکنند. ثروت در چنین جامعهای از راه غارت و تصرف بهدست نمیآید؛ غارت و تصرف شیوهٔ معمول نخبگان چپاولگر است که با بهرهگیری از قدرت و قوّهٔ قهریه، از مردم سالم مالیاتهای سنگین میگیرند یا منابع را به خود، خانواده و رفقای نزدیکشان اختصاص میدهند. سازندهتر و انسانیتر، همکاری و مبادلهٔ داوطلبانه است.🪼 انجام مبادلهٔ داوطلبانه مستلزم «اعتماد» است. هیچکس حاضر نمیشود با افرادی که از نظر او کلاهبردار و طمّاعاند معامله کند، مگر آنکه به زور وادار شود یا هیچ گزینهٔ دیگری برای او وجود نداشته باشد؛ مثلاً در شرایطی که دولتها یا نورچشمیها محصول مورد نیاز فرد را در کنترل انحصاری خود گرفته باشند.مزیتهای اخلاقی و اقتصادیِ آزادی در این است که مردم حق انتخاب دارند و آزادند با هر کاسبی که دلشان میخواهد معامله کنند. به همین دلیل، در چنین جامعهای ارائهدهندگان کالا و خدمات میدانند که آیندهٔ کسبوکارشان به نسبتِ صداقت و درستیشان وابسته است. در جامعهای که حق انتخاب وجود دارد، مشتریان میتوانند ارائهدهنده را کنار بگذارند و ارائهدهندگان باید به قولی که به مشتریان خود میدهند عمل کنند. برای اکثر افراد، احتمالِ از دست دادن شهرت و از بین رفتن کار و درآمد یک نگرانی جدّی است؛ و همین نگرانی عامل بازدارندهٔ نیرومندی است که مانع از کلاهبرداری و عهدشکنی میشود.🌲 جامعهٔ آزاد از بالا و با اعمال زور توسط نخبگان قدرتمند هدایت نمیشود. کارها در چنین جامعهای به شکل کاملاً طبیعی و خودانگیخته، بهواسطهٔ فعالیتهای داوطلبانهٔ مردم عادی پیش میرود؛ مردمی که پشتوانهٔ فعالیتهایشان صداقت و اعتماد است. در جامعهٔ آزاد، قواعد و هنجارهایی که پیشنیازِ همکاریِ خودانگیختهاند، آنقدر عادی و طبیعی میشوند که مردم ناخودآگاه به آنها عمل میکنند و حتی لازم نیست به آنها فکر کنند. هیچ نیازی نیست که مقامات دولتی به مردم بگویند صداقت داشته باشند، کارشان را درست انجام دهند، سختکوش باشند یا با هم همکاری کنند؛ مردم عادی هر روز و بهطور طبیعی همینگونه عمل میکنند.📚ایمون باتلر ■بنیان های جامعهٔ آزاد؛ ص ۲۴_۲۵@cafe_andishe95
پستهای تلگرام — لیبراسیون/لیبرالیسم
به هرکدامشان که اعتراض کنید، پاسخ آمادهای دارند: «من از جمهوری اسلامی پولی نگرفتهام؛ فقط عقیدهام را بیان میکنم.»بسیار خوب؛ ممکن است واقعاً پاکتی از وزارت اطلاعات یا حوالهای از سپاه دریافت نکرده باشید. اما همدستی با یک حکومت فقط در دریافت پول نقد خلاصه نمیشود. گاهی رژیم بهجای پرداخت دستمزد، برایتان صحنه فراهم میکند، مجوز میدهد، درها را باز میگذارد، رسانه در اختیارتان میگذارد و امکان شهرت و درآمدی را فراهم میکند که منتقدان واقعی از آن محروماند.شما هم در مقابل، همان «عقاید شخصی» را بیان میکنید که جانیان حاکم میپسندند: جنایت اصلی را به حاشیه میبرید، خشم مردم را افراطیگری مینامید، قربانی و قاتل را کنار یکدیگر مینشانید و با چند انتقاد آبکی از فلان نماینده یا مدیر درجهچندم، برای خود چهرهای مستقل و منتقد میسازید. بعد همین استقلال نمایشی را در بازار سادهلوحی میفروشید.این معامله الزاماً قرارداد و فیش حقوقی ندارد؛ سازوکارش بسیار ظریفتر است: حکومت برای شما امکان دیدهشدن و کسب درآمد فراهم میکند و شما نیز چهرهای قابلتحمل و حتی دوستداشتنی از حکومت میسازید. سهم رژیم، عادیسازی جنایت است و سهم شما، صحنه و شهرت و منفعت. این همان دستمزد غیرنقدیِ مالهکشی است.دلیل ادامهدادن این نمایش نیز روشن است: هنوز بخشی از جامعه با دیدن یک انتقاد کمخطر، باقی کارنامهتان را فراموش میکند. میدانید میتوان پشت به مردم ایستاد، برای رژیم آرنجمالی کرد و بعد با یک جملهٔ دوپهلو، دوباره لباس «هنرمند مستقل» پوشید.اما اگر هزینهٔ اجتماعیِ رژیمشویی از سود آن بیشتر شود، ناگهان بسیاری از این «عقاید شخصی» نیز تغییر خواهند کرد. آن روز معلوم میشود چه اندازه از این مواضع، محصول باور بوده و چه اندازه تابع بازار.لازم نیست همهٔ مالهکشها از جمهوری اسلامی پول بگیرند؛ کافی است جمهوری اسلامی برای مالهکشیشان بازار بسازد. وظیفهٔ ما هم روشن است: این بازار را از رونق بیندازیم؛ تا هیچکس نتواند با چند انتقاد تزئینی، هم از سفرهٔ رژیم بهره ببرد و هم در صف مردم جا بزند.✅@behzadmehrani77
👁🗨بعد از پایان حکومت کمونیستها در شوروی، هر روز خبرهای خودکشی مردان و زنان پولداری را میشنیدی که از ترس باز شدن بایگانیهای پلیس مخفی و افشای نامشان در یک جنایت، بازجویی و خبرچینی دست به خودکشی میزدند. بسیاری در ظاهر حتی آدمهای محترمی بودند، اما دقیقا «آگاه» بودند که چه کردهاند.محمد الف @cafe_andishe95
🧻در مقابل علما ، روشنفکران دینی از دیر باز به ادله برون دینی و عمومی (قابل استناد و استفاده برای غیر دین باوران) دخالت دین در سیاست توجه بیشتری داشته اند. این ادله اغلب معطوف به آنند که دینی کردن سیاست ، لازمه تامین صلاح و رفاه معنوی مردم و اصلاح و حسن اجرای سیاستهای دولتی است. در مورد این گونه ادله مدرن تر و عقلانی تر دیگران هم می توانند وارد مباحثه شوند...🚽مثلا مهدی بازرگان در رساله مرز میان دین و سیاست استدلال کرده بود که وقتی دین بر سیاست غلبه پیدا کند" آن را اصلاح واداره خواهد کرد و زنده خواهد کرد" و بالعکس اگر مذهب کنترل سیاست را به دست نگیرد ، سیاست مذهب را نابود خواهد ساخت وبا نابودی مذهب ، اساس جامعه سست خواهد شد.📚دیباچه ای بر جامعه شناسی سیاسی ایران حسین بشیریه ص 158 @cafe_andishe95
🔹 اظهارات کمسابقه سناتور تام کاتن درباره افسانه «کودتای ۲۸ مرداد» در پربینندهترین قاب رسانهای آمریکاتام کاتن، سناتور جمهوریخواه آمریکا، در برنامه هفتگی مارک لوین در فاکسنیوز، روایت رایج درباره وقایع مرداد ۱۳۳۲ را به چالش کشید و گفت: «اوباما ادعا کرد که ما نخستوزیر منتخب دموکراتیک ایران را در سال ۱۳۳۲ سرنگون کردیم. این یک افسانه کامل است. مصدق نخستوزیر دموکراتیک نبود و اساساً سرنگون نشد. برعکس، او کسی بود که تلاش کرد قدرت را تصاحب کند و به طور غیرقانونی در قدرت بماند.»کاتن سپس مستقیماً سراغ باراک اوباما رفت و گفت او عمیقاً باور داشت که آمریکا بابت دههها تنش با ایران مقصر است و همین نگاه، سیاست او در قبال جمهوری اسلامی و تلاش برای توافق با این رژیم را شکل داد.حرفی که دههها زیر کوهی از روایتهای سیاسی دفن شده بود، حالا از زبان یک سناتور آمریکایی در برابر میلیونها مخاطب تلویزیونی گفته میشود: روایت «کودتای آمریکا علیه یک نخستوزیر دموکراتیک» از اساس ...
📃«آنچه روی میدهد نوعی عقبنشینی به درون است. در تاریخ حیات انسان گاه پیش میآید که چون مسیر طبیعی به سوی تحقق اهداف آدمی بسته است، انسانها به درون خود پس مینشینند. با خود درگیر میشوند، و میکوشند آن دنیایی را که تقدیر ناخجسته در عالم بیرون از ایشان دریغ داشته در درون خود تحقق بخشند.... این به راستی همان حکایت گربه و بویناک خواندن گوشت است. اگر در این دنیای خارجی دستت به آن چه میخواهی نمیرسد باید نخواستن را بیاموزی. اگر به آن چه میخواهی دسترسی نداری باید یاد بگیری چیزی را بخواهی که در دسترس توست. این همان شیوهی رایج گریز به درون است. گریز به دژی استوار که در آن مینشینی و در بر همهی مفاسد و مصائب عالم میبندی. امیر ولایت زمین مرا مصادره کرده... مقام به چیزی نمیارزد. پادشاه همهی دارایی مرا چاپیده. دارایی به چه کارم میآید؟ تعلقات دنیوی در برابر عشق به خداوند هیچ است. بدین گونه رفتهرفته حصاری تنگ گرداگرد خود میکشی چرا که میخواهی وجود آسیبپذیرت را هرچه کمتر در معرض هجوم بگذاری...»▫️ریشههای رومانتسیم - آیزایا برلین ترجمهی عبدالله کوثری@cafe_andishe95
روایت چپ مغزان آمریکا ستیز@cafe_andishe95