⛽️♨️⛽️♨️⛽️♨️#صفحه_سوم✍️🏻این بازی، از نظر سیاسی بسیار هوشمندانه است.دولت اگر موفق شود، تقریباً در هر…

⛽️♨️⛽️♨️⛽️♨️#صفحه_سوم✍️🏻این بازی، از نظر سیاسی بسیار هوشمندانه است.دولت اگر موفق شود، تقریباً در هر دو حالت برنده است.اگر مذاکره و کاهش تنش پذیرفته شود، دولت میگوید مسیر دیپلماسی توانسته راه اقتصاد را باز کند.اگر مذاکره پذیرفته نشود، دولت میتواند بگوید ما برای حل مشکلات اقتصادی آماده بودیم، *اما ساختار مقاومت مانع شد.*یعنی دولت در هر دو طرف ماجرا یک روایت آماده دارد.در این سناریو، هسته نفوذ حتی لازم نیست مستقیماً با مردم وارد درگیری شود. کافی است مسئله معیشت را به مسئله سیاست خارجی گره بزند و سپس اجازه دهد جامعه خودش نتیجه‌ گیری کند.جامعه تحت فشار قرار میگیرد و خودش میپرسد چرا بنزین گران است.پاسخ داده می‌شود: تحریم و جنگ.می‌پرسد چرا جنگ شد،چرا تحریم شدیم؟پاسخ داده میشود: سیاست خارجی.میپرسد چرا سیاست خارجی تغییر نمیکند؟پاسخ داده میشود: نیروهای نظامی و ساختار مقاومت.و در نهایت، همان مردمی که چند ماه قبل فقط از گرانی بنزین ناراضی بودند، ممکن است به نیروی اجتماعی فشار برای تغییر سیاست خارجی تبدیل شوند.این دقیقاً همان نقطه‌ ای است که اقتصاد به سلاح سیاسی تبدیل میشود.خیلی راحت داریم میبینیم که هدف، تغییر علت‌یابی مردم است. باید ذهن جامعه از دولت نمیتواند اقتصاد را اداره کند به سیاست خارجی اجازه نمیدهد اقتصاد درست شود منتقل شود.این تغییر کوچک به نظر میرسد، اما از نظر سیاسی تعیین‌ کننده است.زیرا در حالت اول، مردم دولت را مسئول میدانند.در حالت دوم، دولت خودش را بخشی از راه‌ حل معرفی می‌کند و مشکل را در جای دیگری قرار میدهد.این همان پوشش امنیتی ـ سیاسی است که دولت میتواند برای خود بسازد.دولتی که باید پاسخگوی تورم، رکود، کاهش قدرت خرید و ناکارآمدی باشد، ناگهان در جایگاه مذاکره‌کننده‌ای قرار میگیرد که میگوید من راه‌حل را میدانم، اما دیگران(همان نیروی مقاومت) اجازه نمیدهند.مطابق این سناریو و طبق خط فکری جریان نفوذ ،برای مردم، مقاومت باید از یک ارزش به یک هزینه تبدیل شود.بعد باید این هزینه در زندگی روزمره مردم دیده شود.بعد باید مردم به این باور برسند که این هزینه قابل اجتناب است.و سرانجام باید نتیجه بگیرند که برای رهایی از این هزینه، باید در سیاست خارجی تجدیدنظر کرد.این پروژه‌ای برای بازتعریف سیاست در ذهن مردم است، پروژه‌ای که در آن معیشت گروگان گرفته میشود تا سیاست خارجی تحت فشار قرار گیرد.به همین دلیل، بنزین ۸۷ هزار تومانی را باید نه به‌عنوان یک عدد، بلکه به‌عنوان یک علامت دید.علامت اینکه ممکن است بخشی از جریان سیاسی در حال ساختن یک معادله جدید باشدفشار اقتصادی ← نارضایتی اجتماعی ← نسبت دادن فشار به تحریم ← نسبت دادن تحریم به سیاست مقاومت ← فشار افکار عمومی بر حاکمیت ← مذاکره و تغییر مسیر سیاست خارجی.ما با پروژه ی سیاسی دقیقی مواجهیم.پروژه‌ای که در آن، دولت از بحران اقتصادی برای رهایی از مسئولیت خود استفاده میکند، هسته نفوذ از فشار معیشتی برای تغییر موازنه سیاسی بهره میبرد، رسانه‌ها ادراک عمومی از بحران را شکل می‌دهند و جامعه به‌تدریج به اهرمی برای فشار بر رأس نظام تبدیل میشود.و شاید خطرناک‌ترین بخش ماجرا همین باشد،اینکه مردم تصور کنند خودشان به‌صورت طبیعی و مستقل به این نتیجه رسیده‌اند که مقاومت دیگر به‌صرفه نیست، در حالی که ممکن است ماه‌ها روی همین نتیجه‌گیری کار شده باشد.در این صورت، جنگ اصلی نه در خیابان و نه پشت میز مذاکره، بلکه در ذهن مردم در جریان است.هدف هم صرفاً تغییر قیمت بنزین نیست.هدف، تغییر این باور است که چرا بنزین گران شده، چه کسی مسئول آن است، و برای ارزان‌ شدن دوباره آن چه چیزی باید تغییر کند.و اگر پاسخ نهایی را عمداً به سمت سیاست خارجی، مقاومت و مذاکره هدایت کرده باشند، آن‌وقت بنزین دیگر یک کالای اقتصادی نیست به یک اهرم سیاسی برای فشار بر رأس نظام تبدیل شده است.#صفحه_سوم_پایان./پ.ن: ن✍️🏻نگارنده دارای توهم شدید توطئه است و این تحلیل صرفا نظر اینجانب میباشد لذا میتواند کاملا غلط باشد.🇮🇷بازگشت‌ازنیمه‌راه🇮🇷 #رابه_دوستانتان_معرفی_کنید.🇮🇷🕊☫ @bazgashtaznimehrah