.🔳 منو فراموش نکن🔳 عکس از: آندرس پترسن🔻#آتلیه_آرک_طرح@archtarh_sketch

.🔳 چاقو در آب 🔳 کارگردان: رومن پولانسکی🔳 زیرنویس چسبیده فارسی1️⃣9️⃣6️⃣2️⃣🔻#آتلیه_آرک_طرح@archtarh_sketch

.🔳 امروز زادروز رومن پولانسکی است؛ فیلمسازی که نامش در تاریخ سینما با نبوغ، جنجال و جسارت گره خورده است. سینماگری که با نگاه منحصربه‌فرد خود، مرزهای روایت و تصویر را جابه‌جا کرد و جهانی تیره، پیچیده و سرشار از اضطراب و خلاقیت آفرید.🔹 پولانسکی در طول بیش از شش دهه فعالیت، به سراغ مضامینی چون تنهایی، هراس، بی‌اعتمادی، فروپاشی روانی و مرز لغزان میان واقعیت و کابوس رفته است. آثار او اغلب مخاطب را به جهانی وارد می‌کنند که در آن، حقیقت به‌سادگی قابل تشخیص نیست و پشت هر تصویر، لایه‌ای پنهان از اضطراب و ابهام وجود دارد.📌 امروز، زادروز یکی از چهره‌های اثرگذار و بحث‌برانگیز سینمای معاصر است؛ فیلمسازی که، فارغ از حواشی زندگی شخصی‌اش، جایگاه آثارش در تاریخ سینما و تأثیرش بر زبان سینمای مدرن انکارناپذیر است.🔻#آتلیه_آرک_طرح@archtarh_sketch

.🔸 سه گزاره 🔳 فروید آگاهانه در برابر سنتی می‌ایستد که بدن را زیبا، متعادل، یا نمادین می‌کند. گوشت برایش نه استعاره، بلکه واقعیتِ خام است. رگ، چروک، وزنِ افتاده، نامتقارنی. این دقیقاً همان چیزی است که با مرلوپونتی هم‌خوانی دارد: بدن نه ابژه‌ای که ذهن آن را می‌بیند، بلکه محلِ خودِ بودن است. در نقاشی‌های فروید بدن «معنا» ندارد به آن شکلی که در نقاشی کلاسیک دارد؛ بدن صرفاً هست، با تمام سنگینی فیزیکی‌اش. نگاه فروید طولانی و کند بود. ماه‌ها روی یک اثر کار می‌کرد، مدل باید بارها می‌نشست. این خودش یک موضع فلسفی است: حقیقت از طریق دوام و توجه به دست می‌آید، نه از طریق ثبتِ آنیِ یک لحظه. در همین تابلو، حالتِ خستهٔ بدن‌ها، سستیِ اندام‌ها روی کاناپه، نتیجهٔ ساعت‌ها بی‌حرکتی واقعی است، نه ژستِ ساختگی. نزدیکیِ خانوادگیِ فروید با فروید (نوه‌ی زیگموند فروید) اغلب اغراق‌آمیز خوانده می‌شود، اما یک نکته درست است: او بدن را به‌مثابه جایی می‌بیند که نقاب برداشته می‌شود. حالت خواب‌آلود یا رهاشدهٔ فیگورها مثل همین تصویر که دو نفر روی هم افتاده‌اند، بی هیچ آرایشِ ژستی دقیقاً همان لحظه‌ای‌ست که بدن دیگر «نمایش داده نمی‌شود».🔻#آتلیه_آرک_طرح@archtarh_sketch

🔻#آتلیه_آرک_طرح@archtarh_sketch🔻#آتلیه_آرک_طرح@archtarh_sketch

.🔳 روزی از راه خواهد رسید که از شدت سرسختی و عدم نرمش، دیگر هیچ چیز مایۀ شگفتی‌مان نمی‌شود. همه چیز از پیش شناخته شده است و زندگی صرفاً می‌شود دوباره آغاز کردن‌های مکرّر.این‌ها روزهای تبعید است؛ روزهای زندگی بی‌حاصل و جان‌های مرده. آدمی برای دوباره زنده شدن، به وقاری ویژه، از خود گذشتگی و یا یک وطن نیاز دارد.بعضی صبح‌ها، وقت پیچیدن از سر یک نبش، شبنمی دلپذیر روی قلب آدمی می‌افتد و بعد تبخیر می‌شود؛ امّا خنکایش باقی می‌ماند. و این همان چیزی است که قلب آدمی همیشه نیازمندش است.🔹 تابستان الجزایر🔸 آلبر کامو🔹 Artist: Erik Winkowski🔻#آتلیه_آرک_طرح@archtarh_sketch

🔻#آتلیه_آرک_طرح@archtarh_sketch🔻#آتلیه_آرک_طرح@archtarh_sketch