ادامه👆👇چرا؟ چون اگر همه چیز یکسان باشد (مثلاً همه صداها یک طول داشته ب — @amirnormohamadi1976

ادامه👆👇چرا؟ چون اگر همه چیز یکسان باشد (مثلاً همه صداها یک طول داشته باشند و همه مکث‌ها صفر باشند)، هیچ موسیقی‌ای ایجاد نمی‌شود؛ فقط یک صدای یکنواخت داریم. ایقاع زمانی متولد می‌شود که شما تفاوت (بین کوتاه و بلند، بین بلند و ساکت، بین تند و کند) را به شکلی منظم در کنار هم قرار دهید.مثال برای درک بهتر:بدون ایقاع (نثر ساده):«امروز هوا خیلی خوب بود. من رفتم در پارک و درخت‌ها را دیدم.» (کلامی که هیچ ضرب‌آهنگ یا تکرارِ خاصی ندارد).-با ایقاع (شعر سپید): «تــپش، تــپش، تــپشِ قلبِ من... در سـکوتی ســنگین و ســرد.» (در اینجا تکرارِ «تـ» ایجاد ضرب‌آهنگ و تکرارِ «سـ» ایقاعِ آرام و سردی ایجاد کرده است).تهیه و جمع آوری مطالب؛ #امیر #نورمحمدی t.me/amirnormohamadi1976

علوم وفنون ادبی:ایقاع چیستواژه‌ی «ایقاع» در لغت به معنای «اندازه»، «توازن» و «نظم» است. اما وقتی در فضای ادبی، موسیقیایی و هنری از آن صحبت می‌کنیم، معنای بسیار عمیق‌تر و ظریف‌تری پیدا می‌کند.اگر بخواهم خیلی ساده و در قالب یک تشبیه برایتان بگویم: اگر «آهنگ» را مانند خودِ «موسیقی» در نظر بگیریم،«ایقاع» مانند «ضرب‌آهنگ» یا همان نظمِ پستی و بلندی‌ها و مکث‌هاست که به موسیقی، حرکت و حرکت می‌دهد.در ادبیات و شعر، ایقاع را می‌توان از سه زاویه بررسی کرد: ۱. ایقاع از دیدگاه موسیقیایی (ضرب‌آهنگ و تپش)ایقاع، مجموعه‌ای از «تکرارهای منظمِ»صداها، مکث‌ها و شدتهاست. در موسیقی، ایقاع همان چیزی است که شما با آن ضرب می‌گیرید (مثلاً با دست روی میز). در شعر، ایقاع از طریقِ ترکیبِ موارد زیر ساخته می‌شود:تأکیدها :کدام کلمات یا بخش‌هایی از کلمات با قدرت بیشتری ادا می‌شوند؟مکث‌ها :کجا شاعر از خواننده می‌خواهد که لحظه‌ای درنگ کند؟- طول صداها: تفاوت بین صدای کوتاه و کشیده. ۲. ایقاع در شعر کلاسیک در مقابل شعر سپیددرک تفاوت ایقاع در این دو، کلید فهمِ تفاوتِ ساختارِ آن‌هاست:-در شعر کلاسیک (وزن عروضی): ایقاع، «تحتِ امر» است. یعنی شاعر باید از یک الگوی از پیش تعیین شده (مثل وزن‌های عروضی) پیروی کند. در اینجا ایقاع، بسیار سخت‌گیرانه، منظم و تکرارپذیراست. مثل یک قطعه موسیقی کلاسیک که دقیقاً بر اساس نت‌های مشخص پیش می‌رود.در شعر سپید (ایقاعِ درونی): ایقاع، «آزاد» است. شاعر دیگر نیازی به پیروی از الگوهای ثابت عروضی ندارد، اما شعر سپید بدون ایقاع، فقط «نثر» است. شاعر در شعر سپید، با استفاده از ابزارهایی که قبلاً درباره‌شان صحبت کردیم (مثل هم‌حروفی، هم‌صدایی، تکرار کلمات و مکث‌ها)، یک «ایقاعِ شخصی و درونی» خلق می‌کند. این ایقاع، مثل موسیقیِ جاز (Jazz) است؛ منعطف، غیرقابل‌پیش‌بینی اما همچنان دارای یک نظمِ درونی و درونی. ۳. ایقاع در زبان‌شناسی (الگوی صوتی)در زبان، ایقاع به معنای ترتیبِ منظمِ بخش‌های زبانی است. وقتی شما صحبت می‌کنید، ناخودآگاه کلمات را با یک آهنگِ خاص ادا می‌کنید. این آهنگ، یعنی ایقاعِ گفتار شما. اگر کسی با ایقاعِ نامنظم و بدون هیچ نظمِ صوتی صحبت کند، کلامش برای شنونده خسته‌کننده و بی‌روح به نظر می‌رسد.--- خلاصه: ایقاع یعنی چه؟اگر بخواهیم ایقاع را در سه کلمه خلاصه کنیم، آن کلمات این‌ها هستند:«تکرارِ منظمِ تفاوت‌ها»تهیه و جمع آوری مطالب ؛#امیر #نورمحمدی t.me/amirnormohamadi1976%D8%A7%D8%AF%D8%A… دارد👇👇👇

ادامه👆👇چرا؟ چون اگر همه چیز یکسان باشد (مثلاً همه صداها یک طول داشته باشند و همه مکث‌ها صفر باشند)،…

پست‌های تلگرام — علوم وفنون ادبی