مولانا: شمس چرا اینقدر خاموشی؟شمس: بعضی حرف‌ها را نمی‌توان گفت، باید احساسشان کردمولانا: در سکوت چه…

خودت را به خاطر شكوفا نشدن در جايى كه هيچ‌گاه نورِ رشد به تو نرسيد، سرزنش نكن…

عزیزِ من؛امشب قبل از خواب به چيزايى كه دارى فكر كناين همه از نداشته‌ها گفتيمامشب فكر كن به آدماى با ارزشى كه توى زندگيت هستكه حواست بهشون نيست!به اينكه اگه نباشن چه حالى بهت دست ميده؟اون حال رو اگه ذره‌اى درک کردی حواست بیشتر بهشون باشه، که مبادا گم بشن لابه لای شلوغیات...#علی_سلطانی @aliii_soltaniiii

انسان بیش از آنکه از مرگ بهراسد، از انزوای محضی که مرگ را همراهی می‌کند، می‌ترسد.ما می‌کوشیم زندگی را دو نفری تجربه کنیم، ولی هر یک از ما مجبوریم تنها بمیریم. کسی قادر نیست با ما یا به جای ما بمیرد.💬اروین د یالوم

پناه می‌برم‌ به موسیقی از شرِ همه‌ی دردها@aliii_soltaniiii

مولانا: پس چرا رفتنشان این‌قدر درد دارد؟شمس: چون تو به حضورشان وابسته شدی؛ نه به درسی که برایت آورده بودند.مولانا: و بعد از رفتنشان چه باید کرد؟شمس: آن‌چه را در تو بیدار کردند، حفظ کن؛ آدم‌ها می‌روند، اما نوری که در درونت روشن کرده‌اند، می‌تواند بماند .

فرزندانِ شما، فرزندانِ شما نیستند؛آنان پسران و دختران اشتیاق زندگی به خویشتن‌اند.از طریق شما می‌آیند، اما از شما نیستند؛و اگرچه با شما هستند، به شما تعلق ندارند.💬جبران خلیل جبران