وقتی آموزش، از یک دبه ماست هم ارزان‌تر است!قابل توجه وزیر آموزش و پرورش گاهی برای فهمیدن عمق یک فاج…

وقتی آموزش، از یک دبه ماست هم ارزان‌تر است!قابل توجه وزیر آموزش و پرورش گاهی برای فهمیدن عمق یک فاجعه، لازم نیست آمارهای پیچیده اقتصادی را زیر و رو کنیم؛ کافی است سری به لبنیاتی محل بزنیم.فرض کنید امروز وارد مغازه می‌شوید و یک دبه دو و نیم کیلویی ماست برمی‌دارید. فروشنده می‌گوید: «پانصد هزار تومان.»شاید لحظه‌ای تعجب کنید، اما چاره‌ای ندارید؛ پول را می‌دهید، چون می‌دانید اگر خرید را به فردا موکول کنید، احتمالاً گران‌تر هم خواهد شد.حالا بیایید از مغازه بیرون بیاییم و چند قدم آن‌طرف‌تر وارد آموزش و پرورش شویم.اینجا انگار زمان سال‌هاست متوقف شده است. تورم پشت در مانده و اجازه ورود ندارد.قیمت‌ها هر روز بالا می‌روند، اما حق‌التدریس معلم همچنان بین ۸۰ تا ۱۰۰ هزار تومان مانده؛ همان نرخی که روزگاری با آن می‌شد همان دبه ماست را حدود ۴۰ هزار تومان خرید.یعنی در اقتصاد واقعی، قیمت ماست بیش از ده برابر شده، اما ارزش آموزش تقریباً در همان نقطه‌ای ایستاده که سال‌ها قبل بوده است.داستان وقتی تلخ‌تر می‌شود که بدانید نرخ تصحیح برگه‌های امتحانی نیز تفاوت چندانی ندارد؛ برای هر برگه چیزی حدود ۵ تا ۸ هزار تومان. رقمی که شاید امروز حتی هزینه یک بطری آب، یک فنجان چای یا کرایه یک مسیر کوتاه هم نباشد.انگار در معادلات برخی مدیران، فکر کردن، آموزش دادن، مطالعه کردن، طراحی سؤال، تصحیح برگه و ساختن آینده یک نسل، ارزش اقتصادی کمتری از یک محصول لبنی دارد.طنز ماجرا اینجاست که اگر همان دبه ماست را در یخچال بگذارید، حداقل چند روز سالم می‌ماند؛ اما اگر معلم را سال‌ها زیر فشار معیشت، بی‌انگیزگی و بی‌توجهی نگه دارید، سرمایه انسانی یک کشور آسیب می‌بیند؛ آسیبی که با هیچ یارانه و هیچ بخشنامه‌ای جبران نخواهد شد.سال‌هاست مسئولان از اهمیت آموزش، سرمایه انسانی، توسعه و آینده کشور سخن می‌گویند، اما هنگام تعیین دستمزد معلم، گویی همه این شعارها پشت در اتاق تصمیم‌گیری جا می‌مانند.جامعه‌ای که ارزش یک دبه ماست را هر روز با تورم به‌روز می‌کند، اما ارزش آموزش را سال‌ها ثابت نگه می‌دارد، نباید تعجب کند اگر روزی با کاهش کیفیت آموزش، افت سرمایه اجتماعی، تضعیف عقلانیت و مهاجرت نیروهای متخصص روبه‌رو شود.این دیگر طنز نیست؛ این آینه‌ای است که نشان می‌دهد جایگاه علم و معلم در نظام تصمیم‌گیری کجاست.شاید وقت آن رسیده باشد که مسئولان از خود بپرسند:اگر قیمت ماست هر روز با واقعیت‌های اقتصاد تنظیم می‌شود، چرا ارزش آموزش و شأن معلم هنوز در گذشته زندگی می‌کند؟و شاید تلخ‌ترین جمله این باشد:در کشوری که یک دبه ماست از یک ساعت تدریس معلم ارزشمندتر قیمت‌گذاری می‌شود، نباید از گران شدن جهل و ارزان شدن دانایی تعجب کرد.