📸ارسالی از همکار:درود با سپاس از شما واسه پیگیری مشکلات پرسنل نفتدرحالیکه شرکت ملی نفت اعلام کرده و…

💠حقوق کارکنان نفت، گروگان مشکلات مالی و مدیریتی نیست!۳۱ مرداد ۱۴۰۵؛ باز هم همان داستان تکراری!امروز ۳۱ مرداد است و هنوز حقوق کارکنان شرکت ملی نفت به حسابشان واریز نشده است؛ و باز همان پاسخ آشنا تکرار می‌شود: «حساب شرکت ملی نفت بسته شده است!»واقعاً تا چه زمانی قرار است کارکنان نفت هزینه ضعف مدیریت مالی، اختلافات بانکی، بدهی‌ها و بی‌تدبیری‌های مدیریتی را از سفره خانواده خود پرداخت کنند؟مسدود شدن حساب یک شرکت، اگر واقعاً اتفاق افتاده باشد، مشکل مدیریتی و مالی آن شرکت است؛ نه مشکل کارمند و خانواده کارمند!کارمند نفت نه حساب شرکت را بسته، نه بدهی ایجاد کرده، نه تصمیمات مالی گرفته و نه مسئول جابه‌جایی منابع مالی است. اما هر ماه باید با اضطراب منتظر بماند که آیا حقوقش، آن هم در شرایط تورم افسارگسیخته، سر موعد به حسابش خواهد نشست یا نه.سؤال روشن ما از مسئولان محترم وزارت نفت و مدیران شرکت ملی نفت این است:چرا این مشکل هر بار باید در آستانه پرداخت حقوق کارکنان خودش را نشان دهد؟اگر مسدود شدن حساب‌ها موضوعی قابل پیش‌بینی است، چرا برای پرداخت حقوق کارکنان سازوکار مطمئن و مستقل پیش‌بینی نشده است؟اگر مشکل بدهی و حساب‌های بانکی است، چرا باید حقوق کارمند قربانی اختلافات و مشکلات مالی دستگاه‌های مدیریتی شود؟و اگر مسئولان از قبل می‌دانند که چنین مشکلاتی ممکن است ایجاد شود، چرا باز هم کارکنان باید در آخر ماه، با حساب خالی و انبوهی از قسط و اجاره و هزینه‌های زندگی، منتظر «گشایش حساب» بمانند؟آقایان مسئول! حقوق، لطف و صدقه نیست؛ حق مسلم کارکنان است.کارکنان صنعت نفت همان‌هایی هستند که وقتی کشور به نفت و گاز نیاز دارد، دور از خانواده، در گرمای طاقت‌فرسای جنوب، در سکوها، پالایشگاه‌ها، تأسیسات، مناطق عملیاتی و مراکز تولیدی پای کار می‌ایستند.همان کارکنانی که در سخت‌ترین شرایط، تولید را متوقف نمی‌کنند.همان‌هایی که وقتی کشور با بحران مواجه می‌شود، کسی نمی‌پرسد «حساب شرکت بسته است یا باز؟»؛ از آنها انتظار دارند تولید کنند، عملیات را حفظ کنند و چرخ صنعت را بچرخانند.اما ظاهراً وقتی نوبت به پرداخت حقوق همان کارکنان می‌رسد، ناگهان همه چیز تبدیل به یک معادله پیچیده بانکی می‌شود!این قابل قبول نیست.صنعت نفتی که بخش عظیمی از اقتصاد کشور به درآمد و تولید آن وابسته است، نباید برای پرداخت حقوق کارکنان خودش هر ماه گرفتار یک سناریوی تکراری باشد.از مسئولان وزارت نفت، شرکت ملی نفت و مدیران ذی‌ربط صراحتاً مطالبه می‌کنیم:۱. حقوق کارکنان را بدون هیچ عذر و بهانه‌ای در موعد مقرر پرداخت کنید.۲. سازوکار دائمی و تضمین‌شده‌ای برای جلوگیری از تکرار این اتفاق ایجاد کنید.۳. درباره علت واقعی تأخیر پرداخت حقوق و مسئولیت مدیران ذی‌ربط، شفاف و رسمی به کارکنان توضیح دهید.۴. اجازه ندهید اختلافات بانکی، مالیاتی و بدهی‌های سازمانی به معیشت خانواده کارکنان منتقل شود.۵. برای این تأخیرهای تکراری پاسخ‌گو باشید، نه اینکه هر ماه با یک اطلاعیه کوتاه، صورت مسئله را پاک کنید.کارکنان نفت دیگر از شنیدن عبارت‌هایی مانند «در حال پیگیری است»، «به‌زودی واریز می‌شود»، «مشکل حساب برطرف خواهد شد» خسته شده‌اند.ما با وعده نمی‌توانیم اجاره خانه بدهیم.با اطلاعیه نمی‌توانیم قسط بانک پرداخت کنیم.با «به‌زودی» نمی‌توانیم هزینه زندگی خانواده را تأمین کنیم.حقوق کارمند باید سر موعد در حسابش باشد؛ همین و بس.اینکه هر ماه کارکنان باید چشمشان به حساب بانکی باشد تا ببینند چه زمانی قرار است حقوقشان آزاد شود، برای مجموعه‌ای با جایگاه و اهمیت صنعت نفت، نه‌تنها قابل قبول نیست، بلکه مایه تأسف و سؤال جدی درباره کیفیت مدیریت منابع انسانی و مالی در این صنعت است.خطاب آخر ما روشن است:کارکنان نفت دستگاه خودپرداز نیستند که هر وقت منابع لازم بود از آنها کار کشیده شود و وقتی نوبت پرداخت رسید، مشکلات مدیریتی و بانکی بهانه شود.ما کار کرده‌ایم؛ما تولید کرده‌ایم؛ما در سخت‌ترین شرایط پای صنعت ایستاده‌ایم؛پس حق داریم حقوقمان را به‌موقع دریافت کنیم.معیشت خانواده کارکنان نفت جای آزمون و خطای مدیریتی نیست.اگر قرار است نفت موتور اقتصاد کشور باشد،حداقل باید بتواند حقوق کارکنان خودش را سر موعد پرداخت کند.این بار دیگر پاسخ مبهم نمی‌خواهیم؛توضیح روشن، مسئول مشخص و پرداخت فوری حقوق می‌خواهیم.کارکنان نفت، بیش از این سکوت نخواهند کرد.🆔@Afkarnaft          ▶1405.05.31پایگاه اطلاع رسانی مطالبات کارکنان رسمی صنعت نفت ایران<< افکار نفت >> اتاق فکر کارکنان رسمی نفتعضویت در گروه گفتگوی #افکار_نفت و ارتباط با اپراتور @Afkar_Operator

امروز بسیاری از کارکنان نفت احساس می‌کنند سطح زندگی و رفاه آنان در مقایسه با گذشته، نه‌تنها ارتقا نیافته، بلکه کاهش قابل توجهی یافته است.هر بار که کشور یا سازمان با شرایط حساس مواجه شده، از کارکنان خواسته شده شرایط را درک کنند؛ آن از برخورد در دوره اوج درآمدهای نفتی زمان احمدی نژاد و چه حالا ، یک روز تحریم، یک روز بحرانهای اقتصادی، یک روز کاهش درآمد، یک روز جنگ،  یک روز شرایط خاص کشور، یک روز وزیر زورگو ،قلدر و دیکتاتور،  امکانات کم و کمتر  و روز دیگر ضرورت صرفه‌جویی.اما پرسش اینجاست:این عقب‌نشینی قرار است تا کجا ادامه پیدا کند؟مرز و حدود این عقب‌نشینی ها کجاست؟چه زمانی قرار است مسئولانه شجاعانه و مردانه بایستند و بگویند که کارکنان صنعت نفت حقی دارند که دیگر کمتر از این نمیشود ،و باید از آن دفاع کرد؟چرا حداقل امکانات معیشتی هم ایجاد نمی‌شود؟در مجموعه‌ای به گستردگی صنعت نفت، با این حجم از نیروی انسانی، زمین، ساختمان و املاک، چرا حتی یک فروشگاه تعاونی مصرف سراسری و کارآمد برای کمک به معیشت کارکنان وجود ندارد؟چرا از ظرفیت املاک و دارایی‌های مازاد سازمان برای ایجاد ارزش افزوده و حمایت از معیشت کارکنان استفاده نمی‌شود؟اگر اراده و خلاقیت مدیریتی وجود داشته باشد، راه‌های متعددی برای کاهش فشار اقتصادی بر کارکنان وجود دارداز ایجاد فروشگاه‌های زنجیره‌ای و تعاونی‌های مصرف گرفته تا توسعه و ساختار سازی و سازماندهی برای خدمات دهی رفاهی، اقامتی و تسهیلاتی ، متناسب و معقول به کارکناناما مسئله اصلی، کمبود ایده نیست؛ کمبود اراده برای حل مسئله است.سرمایه انسانی را نمی‌توان با بخشنامه حفظ کرد. سازمانی که نیروهای متخصص، باتجربه و دلسوز خود را منزوی می‌کند و در مقابل، افراد کم‌تجربه، متملق یا فاقد شایستگی لازم را ارتقا می‌دهد، دیر یا زود با بحران سرمایه انسانی و فسادهای عجیب و غریب مواجه خواهد شد.هیچ سازمانی با حذف شایسته‌ها و میدان دادن به چاپلوسان رشد نمی‌کند.هیچ مدیریتی با بی‌اعتنایی به عدالت، اعتماد کارکنان را حفظ نخواهد کرد.و هیچ مجموعه‌ای با قربانی کردن حقوق قانونی کارکنان به بهانه «شرایط همواره حساس»، برای همیشه دوام نخواهد آورد.کارکنان نفت صدقه نمی‌خواهند؛ حق خود را می‌خواهند.حق برخورداری از نظام عادلانه پرداخت قانونی خودشان ، حق ارتقای شغلی بر اساس شایستگی، حق برخورداری عادلانه از امکانات رفاهی، حق دسترسی شفاف به فرصت‌ها و مزایا و مهم‌تر از همه، حق داشتن مدیرانی توانمند، پاسخگو و شایسته.سی سال است که بسیاری از کارکنان نفت، به‌جای حرکت رو به جلو، شاهد کوچک‌تر شدن تدریجی سفره رفاهی و معیشتی خود و پسرفت هستند. این توقع و انتظار کارکنان رسمی نفت از سازمان پر اسم و رسم نفت و در شأن‌شان نیستسؤال امروز دیگر این نیست که چه امکانات جدیدی برای کارکنان ایجاد کرده‌اید؟سؤال مهم‌تر این است:از حقوق، مزایا، رفاه و احترام و شأن اجتماعی و منزلت کارکنان نفت که عموما از قشر فرهیخته و متشخص جامعه بوده و هستند، طی این سی سال چه باقی مانده است؟و شاید مهم‌ترین پرسش این باشد:مرز این عقب‌نشینی کجاست؟تا چه زمانی قرار است کارکنان نفت، که دهه‌ها چرخ این صنعت را گردانده‌اند، هزینه ناکارآمدی، سوءمدیریت، تصمیم‌های غلط و بی‌تدبیر ،بی برنامگی و تنگ نظری دیگران را بپردازند؟اگر هنوز قرار است چیزی از اعتبار، اقتدار و سرمایه انسانی صنعت نفت باقی بماند، وقت آن رسیده است که شایستگی، عدالت، شجاعت، شفافیت و احترام به کارکنان، دوباره به جایگاه واقعی خود بازگردد.وگرنه از ذهنیت شکوه، نظم و دیسیپلین نفت، و شکوه گذشته چیزی  جز خاطره باقی نخواهد ماند.🆔@Afkarnaft          ▶1405.05.30پایگاه اطلاع رسانی مطالبات کارکنان رسمی صنعت نفت ایران<< افکار نفت >> اتاق فکر کارکنان رسمی نفتعضویت در گروه گفتگوی #افکار_نفت و ارتباط با اپراتور @Afkar_Operator

💠سی‌سال عقب‌نشینی؛از سرمایه انسانی نفت چه باقی مانده است؟!آنجا که بی‌خردی، بی‌تدبیری، بی‌لیاقتی وصرفا تملق‌گویی بر مسند قدرت می‌نشیند، ماجرا دیگر فقط دشواری‌ و سختی‌های کار کردن نیست؛ آنجا، آرام‌آرام یک سازمان از درون فرسوده و پوسیده می‌شود.شایستگی به حاشیه می‌رود، تخصص بی‌اعتبار می‌شود کرامت، عدالت و حقیقت مستمرا، قربانی مصلحت‌اندیشی و عافیت‌طلبی ها می‌گردد. فرصت‌ها بر اثر تصمیم‌های نادرست از بین می‌روند و سرمایه‌های انسانی و اجتماعی، دلزده، بی‌انگیزه و بی‌اعتماد می‌شوند.وقتی افراد ناشایست به جایگاه مدیریتی می‌رسند، حفظ صندلی و موقعیت شخصی مهم‌تر از منافع بلندمدت سازمان میشود. در چنین شرایطی، برای ماندن،  در برابر حرف زور ، ظلم و بدعت ها و زیرپا گذاشتن ساختارهای قانونی هشتادساله و تصمیم‌های غیرمنطقی ، سکوت می شود و هزینه این سکوت را باید یک مجموعه باسابقه، ریشه‌دار و تاریخی و انسانهای زجرکشیده و باشرف و خانواده ها بپردازند.وزارت نفت  (که سالهاست این چنین شده) ،با نزدیک به یک قرن سابقه، تنها ساختمان‌ها، تأسیسات و تجهیزات نیست؛ مهم‌تر از اینها، یک سرمایه انسانی و یک فرهنگ و ساختار سازمانی منحصربفرد در ایران بوده  که درطی دهه‌ها با زحمت شکل گرفته است.اما امروز این پرسش جدی مطرح است که از آن میراث چه باقی مانده است؟از وضعیت استخدام ها، جذب، نگهداشت و ارتقای نیروی انسانی گرفته تا نظام پرداخت حقوق و مزایا، پاداش و پایان خدمت؛ از امکانات رفاهی و اقامتی گرفته تا سبک انتخاب و انتصاب مدیران؛ و از بی‌عدالتی و تبعیض تا پارتی‌بازی و بی‌اعتنایی به شایستگی‌ها، همه و همه نشانه‌هایی هستند که باید درباره روند فرسایش سرمایه انسانی در صنعت نفت طی سه دهه گذشته با صراحت و بدون تعارف سخن گفت.رفاه کارکنان؛ حقی که هر روز کوچک‌تر شده استمقایسه وضعیت امکانات رفاهی کارکنان رسمی نفت با برخی سازمان‌های بزرگ کشور، پرسش‌های جدی در ذهن ایجاد می‌کند.برای نمونه، در مجموعه‌های بزرگی مانند سپاه پاسداران، طی سال‌های گذشته سرمایه‌گذاری قابل توجهی برای ایجاد و توسعه امکانات اقامتی، رفاهی و تفریحی انجام شده و ده‌ها شهرک توریستی (در اندازه محمودآباد) در اقصی نقاط کشور با سازوکار استفاده و سهمیه ای مشخص،شفاف و در دسترس برای هر نیروی کادر رسمی ایجاد و برای کارکنان آن مجموعه تعریف و سازماندهی منظم شده و در اختیارشان قرار گرفته  است. بدون هیاهو و سرو صدااما در صنعت نفت، طی چهار دهه، نه‌تنها توسعه متناسبی در زیرساخت‌های رفاهی تفریحی برای کارکنان اتفاق نیفتاده، بلکه در بسیاری موارد امکانات موجود نیز محدودتر شده ؛ در حالی که تعداد کارکنان واجد شرایط استفاده از این امکانات ده‌ها برابر افزایش یافته است.نتیجه روشن است:تعداد متقاضیان بیشتر شده، اما ظرفیت و فرصت و امکان استفاده کمتر.در چنین شرایطی، انتظار طبیعی کارکنان این است که  دست‌کم فرآیند تخصیص امکانات موجود، شفاف، عادلانه، قانونمند و قابل نظارت باشد؛ اما متأسفانه، چنین عدالت و شفافیتی هم برای کارکنان محسوس نیست.چرا باید کارکنان رسمی نفت، که بخش مهمی از این امکانات با سرمایه و منابع سازمانی متعلق به آنان در گذشته ها ایجاد شده، سال‌ها در انتظار استفاده از آنها باشند؟اگر قرار است کارکنان رسمی حداکثر هر پنج سال یک‌بار بتوانند از مجموعه‌هایی مانند محمودآباد استفاده کنند، چرا عده‌ای زیادی بیست سال‌ و بیشتر از این حق محروم بمانند؟چرا باید امکاناتی که با سرمایه و منابع صنعت نفت ایجاد شده، بدون سازوکار روشن و شفاف در اختیار افرادی خارج از مجموعه قرار گیرد، در حالی که کارکنان رسمی همان مجموعه سال‌ها در انتظار یک نوبت استفاده هستند؟و اگر قرار است نیروهای پیمانکاری و قراردادی نیز از این امکانات استفاده کنند، که اصل حمایت از رفاه آنان نیز بجای خود قابل دفاع است، چرا به جای تقسیم یک ظرفیت محدود و کوچک‌تر کردن سهم اندک کارکنان رسمی، برای توسعه زیرساخت‌های رفاهی  و تاسیسات جدید و بیشتر متناسب با تعداد و نیاز همه کارکنان برنامه‌ریزی درستی نمی‌شود؟مسئله فقط محمودآباد نیستموضوع فقط یک مجموعه اقامتی یا یک سهمیه رفاهی نیست.موضوع، حق برخورداری عادلانه کارکنان از ثمره سال‌ها خدمت و مشارکت در ساختن یک سازمان بزرگ اقتصادی، صنعتی است. جایگاه ما در اقتصاد کشور با این مشقتها و زحمات طاقت فرسا کجاست؟چرا ساختار عادلانه و مناسبی حداقل برابر با دیگر سازمانها برای کمک به معیشت و رفاهیات ، امور فرهنگی،ورزش و.. خانواده های ما وجود ندارد و هر روز هم همان اندک باقیمانده ها کمتر میشود؟

✒صدای مخاطب:👈پیام همکاران بدون هیچگونه دخل وتصرفی،عینا منتشر می شود(ممکن است غلط املایی/نگارشی داشته باشد)👤با سلام و احترامدرخصوص رزرو باشگاه های نفت تهران خواستم بگم کاش با ووجه به تعطیلی های مناسبتی و تعمیراتی، سهمیه رزرو در روزهای باقیمانده رو افزایش بدن تا بتونیم رزرو کنیم.رزرو غذا کلا شده لاتاری ثبت تام ماشیندر کسری از ثانیه پرمیشه👤سلام و ادب خدمت شما مجموعه افکار نفت که همیشه درتلاش وپیگیر هستین مطالبات بحق و قانونی پرسنل نفت بموقع و کامل پرداخت بشه ما جمعی از پرسنل فلات قاره جزیره خارگ هستیم که آبانماه سال گذشته درخواست وام ودیعه مسکن دادیم و همه مدارک خواسته شده را تحویل امور مالی و امور کارکنان شرکت دادیم و همه پرونده ها تایید شد که بفرستن تهران برای پرداخت و بگفته خودشون پرداخت این وام بصورت ماهیانه بود چند ماه گذشت و خبری نشد از واریز مبلغ وام به امور مالی و امور کارکنان مراجعه کردیم و یه جواب عجیب غریب بما دادن که تهران دستور داده چون حجم تقاضا زیاد هست از هرمنطقه ماهیانه ده نفر معرفی کنن که وام و پرداخت کنیم سوال کردیم که انتخاب این ده نفر براساس چه اولویت و منظقی انتخاب میشه گفتن چند نفراز مسئولین ارشد شرکت که شامل رییس منطقه رییس امور اداری رییس امور کارکنان رییس امور مالی معاون منطقه رییس امور حقوقی جلسه میگیرن و نفرات انتخاب میکنن پس از بررسی و جستجو متوجه شدیم که آقایون مسئول سلیقه ای تصمیم میگیرن و. تمام نفرات و دوستان نزدیک به خودشون و انتخاب میکنن و معرفی میکنن تهران برای پرداخت وام مجددا با تهران تماس گرفتیم و گفتن که برای انتخاب نفرات ما هیچ دخل و تصرفی نداریم هرچی متطقه بفرسته پرداخت میکنیم این یعنی که آقایون مسئول چرا باید اینجوری پارتی بازی کنن درصورتی که انتخاب افراد براساس اولویت ثبت نام و. تشکیل پرونده باشه نه سلیقه ای بقیه کارمندان زیر دست و بخت برگشته چه گناهی کردن که اینجوری درحقشون باید ظلم بشه که ماه ها و شاید سالها منتظر این چندرغاز وام باشن با توجه به اینکه تورم مسکن لحظه به لحظه بیشتر و بیشتر میشه زمانی که این وام بدست ما برسه البته اکه برسه دیکه هیچ ارزش مالی برای ما نداره چون حتی نمیشه یه متر خونه هم باهاش، رهن و اجاره کرد از شما عاجزانه خواهش میکنیم پیگیر این موضوع باشید و صدای ما کارمندان زجر کشیده جزیره خارگ را به مسئولین وزارت نفت شرکت ملی نفت و بخصوص مدیر عامل شرکت فلات قاره برسونید باتشکر از شما مجموعه افکار نفت👤با سلام خدمت همه عزیزان نفتی و اوپراتور محترم کانال.خواهشن این مطلب رو بزاریدیعنی بدبختر وترسو تر از خطوط لوله نفت تو وزارت نفت نیست تا حالا شما دیدی یه نفر برای کم بودن به حق حقوقش عکس بگیره اعتراض درست انجام بده همه ترسو .به خاطر اینکه دو روز دیگه حراست تایید شون کنه پست سازمانیشون از 16بشه 17یا از 15بشه 16حاضرن حقشون جلوچششون خورده بشه ولی چیزی نگم. ازشونم میپرسی بابا شما ها همه به سقف رسیدید یا حقوقتون به ناحق کمه میدونی چی میگن .ما اعتراض کنیم خودمون خراب میشیم بزار بقه این کار رو کنن اگر نتیجه داد خوبه به ما هم میدن دیگه چه کاریه یامیگن بابا ول کن کسی گوش نمیده اخر حراستم میاد میبرمون خودمون خراب میشیم!!!!! واقعا حقمونه هر چه بلا سرمون بیاد✨#افکار_نفت: بله، متأسفانه این همکارمون درست میگه! ماهایی که اخبار رو رصد می‌کنیم متوجه این مسائل هستیم ولی مطرح نکردیم چون به نوعی بزاقِ سربالا بود! ولی باز هم با تأسف باید بگیم کاملا درست میگن؛ در عین اینکه یکی از داغونترین شرکت‌ها هستند در بحث پرداخت حقوق و مزایا، در بحث مطالبه‌گری هم خیلی وضع اسفباری دارن؛ شايد هم به همین دلیل هست که پرداختی‌هاشون اینقدر مشکل داره. وقتی گریه نکنی از شیر هم خبری نیست...👤درود بر افکار نفتمتن زیر رو یکی از همکاران نوشته بود، به دلم نشست و فرستادم واسه شما.#شرخردیگه ۱۰ سال اعتراض و .... کافیه.به نظر به مرحله ای نزدیک می شیم که باید شر خر اجیر کنیم،و بره وزارت داد بزنه:یا طلبمون رو بدید یا جای طلبمون جنس برمیداریم.بهش فکر کنی،کل طلب مون،جنس زیادی هم نمیشه.🆔@Afkarnaft          ▶1405.05.30پایگاه اطلاع رسانی مطالبات کارکنان رسمی صنعت نفت ایران<< افکار نفت >> اتاق فکر کارکنان رسمی نفتعضویت در گروه گفتگوی #افکار_نفت و ارتباط با اپراتور @Afkar_Operator

دوستان و همکاران عزیز، شاغلین و بازنشستگان گرامیدر پیگیری ماده۱۰، عده‌ای کنار سفره نشستند و بدون هیچگونه مشارکتی از نتایج تلاش دیگران بهره‌مند شدند. اگر کسانی با آگاهی از موضوع، در پیگیری شرکت نکردند، قطعاً نمی‌توان این رفتار را پسندیده و مسئولانه دانست.امروز نیز برای صیانت از صندوق بازنشستگی نفت، بیش از هر زمان دیگری نیازمند همدلی و همراهی همه شاغلین و بازنشستگان هستیم. لازم است دست در دست هم، با ثبت اظهارنامه از این سرمایه متعلق به همه ما دفاع کنیم.اینکه به خاطر مبلغی در حدود ۱۵۰هزار تومان یا صرف کمی وقت، کنار گود نشسته و اجازه دهیم دیگران پیگیر حقوق و منافع مشترک ما باشند، زرنگی نیست؛ بلکه در نهایت ممکن است به ضرر خودمان و خانواده‌هایمان تمام شود.فرصت زیادی نداریم. لطفاً موضوع را جدی بگیرید و هرچه سریع‌تر اظهارنامه خود را خطاب به نهاد ریاست جمهوری در خصوص صیانت از صندوق ثبت کنید.اگر نمی‌خواهیم روزی برای دریافت حقوق بازنشستگی، شأن و کرامت خود را در معرض آسیب ببینیم، امروز باید اقدام کنیم.حق خود را با مشارکت و مطالبه‌گری حفظ کنیم.#متن_اظهارنامه در فایل پیوست می‌باشد🆔@Afkarnaft          ▶1405.05.30

‍ ‍ ✍رفع ابهام از پیام(لینک پیام)👇t.me/Afkarnaft/12453%D9%88 پاسخ به یک همکار محترم.پیام همکار:👤با سلام و احترام خدمت شماضمن تشکر از زحمات بیدریغ شما همکاران گرامی می‌خواستم در مورد متنی که در مورد پژوهشگاه صنعت نفت ارائه کردید مطلبی را خدمتتون عرض کنم، در حال حاضر تعداد اعضای هیات علمی پژوهشگاه کمی بیش از ۱۰۰ نفر هست نه ۵۰۰ تا ۷۰۰ نفر-همین امر عمق فاجعه رو بیشتر خواهد کرد!!! که بخاطر همین تعداد اندک چه ظلم‌هایی که به سایر پرسنل شاغل در پژوهشگاه روا نداشتند-جسارتاً لازم دانستم این موضوع رو به سمع و نظر شما برسانم که احیانا بخاطر چنین مغایرتی کل مطلب توسط افراد معلوم‌الحال زیر سوال نرود.🗣توضیح قبل‌از پاسخ: چند پیام داشتیم با همین مضمون ولی با ادبیاتی متفاوت و بی‌ادبانه! آنها را لایق پاسخ ندیدیم اما متن متین این همکارمان بهمراه نگرانی ایشان از عکس‌العمل معلوم‌الحالان باعث شد توضیح مختصری ارائه کنیم.🔹در پژوهشگاه تعداد ۱۸۰نفر عضو هیأت علمی و حدود ۴۰۰ و اندی نفر محققان و پژوهشگران دارای تحصیلات تکمیلی و دکترا (که مشابه اعضای هیأت علمی فعالیت می‌کنند یعنی در حوزه‌ی تحقیق و پژوهش بصورت مستقیم فعال هستند.‌.) همه‌ی بیش‌از این ۵۰۰نفر مستقیما تحقیق و پژوهش انجام می‌دهند و بجز انجام کارهای مرتبط با توسعه فناوری هیچ کار ديگه‌ای انجام نمی‌دهند. افکار در متن خبر، اصلا هدف اطلاع‌رسانی تعداد پژوهشگران رو دنبال نمی‌کرد بلکه موضوع این بود که این ۵۰۰ یا ۶۰۰نفر محقق و پژوهشگر رو باید جوری مدیریت کرد که حداقل به اندازه‌ی قبل خروجی فناورانه داشته باشند.🔹در خصوص تعداد کارکنان هم باتوجه به اینکه پژوهشگاه انواع استخدامی از نوع کارمند رسمی، قراردادی و ارکان ثالث (بالاخص پیمان حجمی داره) استفاده می‌کنه، حدود بیش‌از ۱۵۰۰نفر کارمند، از فضای سبز گرفته تا خدمات و حراست و ستاد و سایر نیروهای مختلف داره؛ به همین خاطر با جمع پژوهشگران، تعداد بالای ۲ هزار نفر میشه.البته با یک سرچ ساده در اینترنت(ویکی پدیا) تعداد کارکنان رو حدود ۷۵۰نفر اعلام کرده که مربوط به سال ۲۰۱۶هستش. در دوره‌های قبل و چندسال اخیر مدل نیروهای حجمی هم به بخش کارکنان اضافه شد و همینطور تعداد ارکان ثالث و نیروی رسمی بند دال انتقالی و غیره که تعداد به مجموعا بیش از دوهزار نفر می‌رسد.🔹همه همکارانی که شناخت دقیق از پژوهشگاه دارند به تعداد ۵۰۰ تا ۶۰۰نفر پژوهشگر و عضو هیأت علمی واقف هستند. البته بهتر بود که کلمه‌ی پژوهشگر رو هم به هیأت علمی‌ها اضافه می‌کردیم که همکاران دچار ابهام نمی‌شدند.🔹به‌هر‌حال باتوجه به خبر جدید که مراکز پژوهشی وزارت نفت باید تجمیع بشوند و همزمانی این دو خبر.. احتمالا خیلی‌ها نگران هستند که پژوهشگاه دچار تغییر بشه! در هر صورت اصل خبر مربوط به انتقاد درخصوص کیفیت کار و خروجی‌های پژوهشگاه هست و تعداد نفرات، اولویت اول آن پیام نبود. اگرچه در هر حالت نفرات کمتر از ۵۰۰عضو هیات علمی و پژوهشگر نیست و بلکه تعداد بیشتره...🆔@Afkarnaft          ▶1405.05.30پایگاه اطلاع رسانی مطالبات کارکنان رسمی صنعت نفت ایران<< افکار نفت >> اتاق فکر کارکنان رسمی نفتعضویت در گروه گفتگوی #افکار_نفت و ارتباط با اپراتور @Afkar_Operator