دیگر نمی‌لرزد دلــــم، گـــویی رها کرده تــــو رااین‌ آخرین‌بار است کــه در شعر جا کرده تو رامُرده…

نُـــه سال پیش آخرین روز سالِ تحصیلیِ دبیرستان، رفیقم قرآنی که همیشه همراهش بود و می‌خوند رو بهم هدیه داد♡ رفیقی که بودنش قوّتِ قلب بود و دور شدن جسم‌هامـــون از هـــم به یکی از بزرگ‌ترین حفره‌های زندگیم تبدیل شد. هرچند به قول خودِ عزیزش: بُــعدِ مـنزل…هر دفعه که باهات حرف میزنم به این فکر میکنم درسته روح من و تو تا ابد جفت همدیگه‌ان ولی کاش جسممون اینقدر از هم دور نبود.نداشتن تو کنار خودم، رنج زیادی به من داد و داشتنت حتی از این فاصله، باعث میشه فکر کنم خدا چقدر دوستمون داشت که سر راه هم قرار گرفتیم.🤍

سرم به شانه‌اش افتاد و رادیو می‌گفت:شهاب نابلدی با زمین تصادف کرد _سعید مبشرپیـــ نوشت: تصویر این شعر:)

روحیه‌ی من برای دیدنِ«مردگان متحرک» زیادی کیدرامره:)

میانِ دغدغه‌هایت، خیال کن ما رابـرو بـرای همیشه حلال کـــن ما را#آرستarast vibe♡

که کاش قسمتی از روح من بسوزد و بعدجنون آتــش ققنوس‌ را رقـــم بــزنمو کاش عاقبت قصه‌مان به معجزه‌ایجهـــان ســـرد غرور تو را به هــــم بزنم#آرستarast vibe♡

این‌که می‌گویند: «از دل برود هرآنکه از دیده برفت» یکی از بزرگترین دروغ‌های تاریخ است. مگر می‌شود کسی را با نخ به سینه‌ات بدوزند و بعد خیلی راحت از تو بخواهند تا فراموشش کنی؟ حتی اگر  آن نخ را باز کنی باز هم جای زخمی‌اش تا سال‌های سال می‌ماند و با هر نمک‌پاشیدن…زمانِ دیدنِ توبوی ماه می‌گیرم♡_سعید مبشر