انسان‌ها می‌توانند سال‌ها هم‌نفست باشند و ناگاه چنان غریبه شوند که گویی هیچ‌گاه نبوده‌اند.

نُـــه سال پیش آخرین روز سالِ تحصیلیِ دبیرستان، رفیقم قرآنی که همیشه همراهش بود و می‌خوند رو بهم هدیه داد♡ رفیقی که بودنش قوّتِ قلب بود و دور شدن جسم‌هامـــون از هـــم به یکی از بزرگ‌ترین حفره‌های زندگیم تبدیل شد. هرچند به قول خودِ عزیزش: بُــعدِ مـنزل…هر دفعه که باهات حرف میزنم به این فکر میکنم درسته روح من و تو تا ابد جفت همدیگه‌ان ولی کاش جسممون اینقدر از هم دور نبود.نداشتن تو کنار خودم، رنج زیادی به من داد و داشتنت حتی از این فاصله، باعث میشه فکر کنم خدا چقدر دوستمون داشت که سر راه هم قرار گرفتیم.🤍

سرم به شانه‌اش افتاد و رادیو می‌گفت:شهاب نابلدی با زمین تصادف کرد _سعید مبشرپیـــ نوشت: تصویر این شعر:)

روحیه‌ی من برای دیدنِ«مردگان متحرک» زیادی کیدرامره:)

میانِ دغدغه‌هایت، خیال کن ما رابـرو بـرای همیشه حلال کـــن ما را#آرستarast vibe♡

که کاش قسمتی از روح من بسوزد و بعدجنون آتــش ققنوس‌ را رقـــم بــزنمو کاش عاقبت قصه‌مان به معجزه‌ایجهـــان ســـرد غرور تو را به هــــم بزنم#آرستarast vibe♡

این‌که می‌گویند: «از دل برود هرآنکه از دیده برفت» یکی از بزرگترین دروغ‌های تاریخ است. مگر می‌شود کسی را با نخ به سینه‌ات بدوزند و بعد خیلی راحت از تو بخواهند تا فراموشش کنی؟ حتی اگر  آن نخ را باز کنی باز هم جای زخمی‌اش تا سال‌های سال می‌ماند و با هر نمک‌پاشیدن…زمانِ دیدنِ توبوی ماه می‌گیرم♡_سعید مبشر